Beleef voorproefjes van ‘Nederland, wo ai ni’

2. Passages uit de Book App Nederland, wo ai ni

A.

Het weer

De eerste keer dat ik van het bestaan van Nederland hoorde, was toen ik in het vierde jaar op de Universiteit van Peking zat. Daar studeerde ik de Engelse taal en de Britse en Amerikaanse letterkunde. Een medestudente die op het onderste deel van ons stapelbed sliep, zei op een avond tussen neus en lippen door dat er een land in Europa was – zijn naam verried het: de Lage Landen – dat beneden de zeespiegel lag. Joh, dacht ik, dan moesten die lui goed kunnen zwemmen.

Blz. 1

Typisch Nederlands

Na het ontbijt stak ik een stapeltje bankbiljetten, voorschot op mijn maandloon, in mijn zak. Rick had ze gisteren bij mij op de keukentafel achtergelaten. Hij was een jongeman, maar hij bemoederde mij. Al had ik appels in huis, ik moest en zou naar een winkel om sinaasappels in te slaan.

Drie weken gingen voorbij sinds ik moeder twaalf joekels van Java-vruchten uit haar reiskoffer tevoorschijn zag halen, maar ik was nog niet over mijn verbazing heen. Groot en sappig waren die! Alsof ze opgepompt waren met water. Wat een verschil met de sinaasappels in Beijing! Die leken op het gezicht van een oud mannetje. Uitgedroogd en verschrompeld. Vader liet moeder fijntjes weten dat ze haar kofferruimte beter had kunnen benutten door typisch Nederlandse producten mee te nemen. Klompen, tulpenbollen en Delftsblauwe tortelduifjes, om een paar voorbeelden te noemen. Wie vloog er nou met vijf kilo fruit in haar tas van West-Europa naar het Verre Oosten?

Maar de sinaasappels wáren typisch Nederlands, maakte moeder ons wijs. Vader had er niet van terug. Het was hem geraden ook. Eerlijk was eerlijk, de sinaasappels glansden, als een dozijn brandende oranje lampionnen. Ik zette mijn tanden in één ervan en verdronk bijna in het sap dat eruit spoot. Daarmee was alles gezegd. Naast waterig en tanden omverwerpend zuur, smaakte de vrucht naar niets. Zoet was ver te zoeken.

Deze reusachtige exemplaren van, tenminste, een feest voor het oog wilde ik dus op mijn eerste ochtend in Nederland kopen. In een zaak hopelijk vlak bij mijn huis. Alleen als ik ze in een schaal bij mij op de schouw had liggen, kon ik met recht zeggen dat ik in de roos van Nederland was terechtgekomen. Niet eerder.

Blz. 39

10 reacties op “Beleef voorproefjes van ‘Nederland, wo ai ni’

  1. Lieve lezer,

    Vermeld je even het nummer van het voorproefje als je een commentaar hier achterlaat?
    Dank je en lieve groet,
    Lulu

  2. Pingback: Voorproefje ‘Nederland, wo ai ni’ | Luluwang

  3. voorproefje 1.
    Als ik dit lees dan zie ik me alweer zitten met je boek op schoot, lekker dicht bij de verwarming. Je humor komt ook in dit kleine stukje al naar voren; een lichtje in de donkere dagen voor kerst. Dit smaakt naar meer; véél meer!

  4. 1.

    ’s Gravenhage 7 dec 2011

    Het weer

    De eerste keer dat ik, een onbekende toekomstig bestseller- auteur, van
    het bestaan van Nederland hoorde was toen ik in het vierde jaar op de
    Universiteit van Peking zat. Daar studeerde ik de Engelse taal en de
    Britse en Amerikaanse letterkunde. Een medestudente die op het onderste
    deel van ons stapelbed sliep zei op een avond tussen neus en lippen door
    dat er een land in Europa was – zijn naam verried het: de Lage Landen –
    dat beneden de zeespiegel lag. Joh, dacht ik, dan moesten die lui goed
    kunnen zwemmen. En dat bleek ook zo te zijn. Kinderen halen al op vroege
    leeftijd hun zwemdiploma. Schoolzwemmen. Klaar af duik. Plons druppel
    natte neus. Oh Nederland waar is m’n rijst met kousenband?

    IJs en weder dienende kreeg ik een flinke klap op m’n kop van een
    welgeschapen jonge god. De bezoeker van ons Chinese bakvissen had een
    trilling door de klas doen gaan. Diep verborgen in ons moeten miljoenen
    jeugdpuistjes zijn opgebloeid uit verborgen zaadjes.

    Hoe kan dàt nou? Dìt is waar! : Ik, aanstormend talent, ben een
    briljante 4e jaars studente Engelse taal en letterkunde op een bovenbed
    in het studentenslaapverblijf van universiteit 4 in de hoofdstad van de
    volksrepubliek.

  5. Dit is wel een heel kort voorproefje en dan gaat het nog altijd meer over China dan Nederland.

    Zwemmen leerde ik al vroeg en ik vind het altijd nog lekker.Je frist er altijd wel van op alsof de ban van de betovering waarin de wereld je bevangen houdt even wordt verbroken.

    Zwemmen kon ik al voordat ik dat op school leerde,maar mijn zwemexamen deed ik op school.

    Om de een of andere reden riep een of andere gestoorde agent me van de kant uit het water toen ik de rugslag deed.Ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom,maar het resultaat was dat ik als een van de weinigen van mijn klas geen zwemdiploma kreeg.

    Ik wist overigens van mezelf dat ik goed kon zwemmen en heb er later nooit meer aan gehad dat diploma alsnog te halen.

    Later ging ik sociale wetenschappen studeren om meer inzicht in mezelf te krijgen en in de wereld.Op een gegeven ogenblik vond ik het eigenlijk niet meer nodig om af te studeren,omdat ik daar verder toch niet wijzer van zou worden,maar omdat mijn moeder me daar anders mee zou blijven achtervolgen,heb ik toen toch maar een laatste tentamen gedaan.

    De professor vroeg of de late Marx geweld bij de overgang naar het socialisme onvermijdelijk vond.Ik vond het moeilijk daar zomaar een antwoord op te geven,maar zei dat ik daar niet volledig van overtuigd was.

    Ik was bijna weer gezakt.En dat was niet aan de vierde universiteit van Peking,maar de enige ZULO van Utrecht.

  6. Ik heb er later nooit meer behoefte aan gehad dat zwemexamen alsnog te halen.
    En of die man een agent was weet ik niet zeker,maar zo heb ik daar om de een of andere reden altijd over gedacht.En dit is inderdaad een wordpress blog zoals ik al dacht te zien,maar daar breng ik er ook nog niet veel van terecht.

  7. Deze twee commentaren van mij hebben betrekking op voorproefje 1 en dat is alles wat ik zo gauw heb kunnen vinden,maar ik zal nog eens kijken.En dit geeft verder natuurlijk geen indruk van het keuzeaspect en de multimediale mogelijkheden.

  8. Hey Lulu,
    Dit was een heel grappig geschreven stukje (het voorproefje) het klinkt best onheispellend zoals het gepresenteerd wordt. Onder de waterspiegel…. Ik heb er erg om moeten lachen. Ook ik stelde mij het als kind zo voor.

  9. Maaike, je hebt gelijk. De trliaer doet wat dramatisch aan. De film onthoudt zich echter van commentaar en laat de kijker oordelen. Er is achteraf helaas weinig anders te concluderen dat we de wereld redelijk naar de klote aan het consumeren zijn. Cheers!