Magnolia, gedicht Lulu Wang


De vlijmende wind heeft net zijn scherpe kant verloren
De aarde is pas niet meer terdege spijkerhard bevroren
Dor gras kale bomen rillende raven en bleke zon
Alles wijst op de winter, ’n nog niet gepasseerd station

Juist onder de brede grauwe en grijze hemelkoepel
Boven de windgedroogde en schrale grond sterk en soepel
Staat een magnoliaboom als een zwaan tussen eenden
Haar naakte takken lachen kort nadat ze van de kou weenden
Fier dragen ze reuzeknoppen op hun knokige ferme handen
Hagelwitte bloemen in de knop met frêle blozende kartelranden

De vroegrijpe magnolia, wier wil gestaald door liefde hoop en vertrouwen
Laat zich bepaald niet door de lange nasleep van de winter benauwen
Noch door de doodse stilte van de kleumende flora fauna en ’t dierenrijk
Ze richt haar roze wangen tot de vale lucht, fris en monter zo aandoenlijk
Popelt om met haar volle lippen de jonge lente te zoenen als liefdesblijk

De donkergrijze lucht kan haar charme niet ondersneeuwen
Graag laat ze haar verlegenheid door haar passie overschreeuwen
Totdat haar knoppen op een avond allen en tegelijk openspringen
Takken vol roze pracht die op de wind heen en weer slingeren
Met haar maagdelijke uitbundigheid brengt ze ode aan ’t voorjaar
Een aan de ontwakende mensheid getoond piramidaal gul gebaar

Onbeschermd door groene bladeren die het zonlicht in energie omzetten
Noch door een warme bries die het onverbiddelijke kou lijden kan beletten
Met alle kracht voor dit leven hier op aarde gespaard voordat ze verdort
Heeft de magnoliaboom zich resoluut op de lofzang van de lente gestort
Zonder ook maar ’n klein beetje te bewaren voor ’n eventueel later tekort

***

Naast haar worstelt een stronk camelia zich druk uit zijn winterslaap
Voelt lentekriebels en droomt van iets spannends als elke jonge knaap
Verlangend maar weifelend reiken zijn takken uit naar de magnoliaboom
Hoewel geprikkeld door haar bloeiende levenslust kampt hij met schroom
Bang dat maart z’n staart zou roeren, daar gaat dan zijn ravissante droom

Ze opent haar tere roze bladeren wacht en wacht op het antwoord
Van de cameliaboom die doet alsof hij haar niet heeft gehoord
Haar totale overgave kan de hoge hemel en dikke aarde ontroeren
Maar kan met geen mogelijkheid zijn omzichtige snaren beroeren

Zo torent de magnolia, eenzaam bloeiend maar kaarsrecht dapper
Tussen kaalgestripte bomen die bibberen met ’n luid tandengeklapper
Ze rouwt niet om het feit dat haar hartgrondige wens niet is verhoord
Veel te blij te hebben geleefd zoals het bij haar aard van ’t beestje hoort
Daarvoor gaat ze door het vuur en ze zet het tot het bittere einde voort

***

Zwaluwen hebben ten laatste het voorjaar hier naar toe meegenomen
Donzige katjes en paarse bloemknopjes kijken guitig vanuit loofbomen
De magnolia heeft inmiddels haar hele schaar witroze bloemen verloren
Bruinig droog liggen ze in de aarde alsof ze van meet af aan tot stof behoren
Na zich vruchteloos te hebben verheugd op de bloei van de inerte camelia
Zijn de magnolia’s als witroze vlinders heengevlogen met een treurige aria

Rationele en bedachtzame camelia zit nu beschut onder ’n bladerdek
Nu kan hij zorgenvrij opleven in zijn knusse en schaduwrijke vertrek
Toch kan hij niet genieten van de welige bloemenzee waar hij in zwemt
Zonder de magnolia voelt hij zich zo alleen, iets wat hem triestig stemt
Juist op dit moment had hij graag de vreugde samen met haar gedeeld
Hij mist haar dag en nacht en wordt door wroeging parten gespeeld

Links en rechts boven en beneden zoekt hij naar een moedig meisje zoals zij
Dat even puur en toegewijd is – ze zette voor hem zonder meer haar leven opzij
Helaas kan hij niemand vinden die ook maar in haar buurt komt qua courage
Telkens als hij meent haar evenbeeld te hebben gezien blijkt ’t ’n mislukte collage
Laverend tussen hoop en wanhoop staat hij gebukt onder loodzware bagage

***

Vroegrijpe magnolia vliegt naar de liefdesvlam en brandt zich eraan
Omhelst ’t voorjaar vrank en vrij en verwelkt in d’r eentje zoetjes aan
Van haar overgave met alle gevolgen vandien heeft ze geen spijt
Met de borst vooruit stevent ze af op de beloofde lente zonder respijt
Ze raakt op weg naar de cameliaboom haar mooie leven voortijdig kwijt

Hierna struint de stronk camelia alle denkbare oorden af in de hoop op
Een herkansing voor een ware ontmoeting met zuiverheid voorop
Al wordt hij omringd door seduisante bloemen zover zijn oog reikt
Ze zeggen hem niets want ze zijn allesbehalve zoals hun uiterlijk lijkt
Een exact duplicaat van zijn gemiste magnolia blijft een doel onbereikt

Magnolia heeft haar eigen verdriet
Cameliastronk kent zijn unieke geluk
Beide maken van ’t verdriet ’n geluk
Een liefdespaar dat los is gekoppeld
Maar nimmer wezenlijk is ontkoppeld

De vrouw verbruikt haar volledige voorraad hartstocht voor haar eerste liefde. De man besteedt de rest van zijn leven aan het reanimeren van zijn eerste meisje. Met het ouder worden is de vrouw steeds praktischer. Ze levert vluchtige gevoelens in voor het dagelijks bestaan met alle wenselijke en minder plezierige facetten ervan. De man is daarentegen hoe langer hoe romantischer. Zielsgraag wil hij het voorjaar herbeleven toen magnoliaknoppen voor hem opensprongen. Hij heeft er alles voor over om met een meisje zoals zij te trouwen. Een jonge vrouw en een rijpere man, ze vormen een perfect paar. Alleen weet zij niet dat zijn hart is blijven steken bij zijn eerste geliefde.

Op deze manier lopen twee jonge mensen langs elkaar heen, voorgoed en onherstelbaar. In een poging dit te compenseren zit de man onvermoeibaar achter jonge vrouwen aan en probeert haar te herscheppen naar de beeltenis van zijn eerste magnolia. Voor hetzelfde doel blijft de rijpere vrouw echter haar herinneringen aan het eerste bloeiseizoen terugspoelen terwijl ze omwille van haar kroost met beide benen op de grond staat.

De liefdessterretjes ontstaan tussen twee jongelui op jammer genoeg twee elkaar opvolgende momenten vallen als een komeetregen op aarde, brandend verkoelend tot as. ’s Nachts absorberen ze vocht uit de lucht. ’s Ochtends ontpoppen ze zich tot dauwdruppels en glinsteren op het groene mos en de blauweregen. Overdag verdampen ze in het niet. Zodra de zon tot aan de zeebodem zinkt, wordt de levenscyclus van de dauw herstart, tot in de eeuwigheid.

Ter nagedachtenis voor onze eerste echte liefde.

Bestel een gesigneerd exemplaar van Lulu’s nieuwe dichtbundel Lentelokroep, € 22,95

玉兰

刺骨的西风刚收敛锋芒
厚重的白雪方开始消融
黄草枯木寒鸦冻土残阳
包裹严实急匆匆的行人
无处不书写着冬意尚浓

就在阴冷黯淡苍穹之下
亦在萧瑟凛冽大地之上
亭亭玉立着一棵玉兰树
褐色的裸枝笑傲着寒风
力顶着朵朵花苞粉欲滴

哪怕春寒料峭疾风呼啸
尽管万物凋零鸟兽寂静
早熟的玉兰花满怀期待
含苞欲放笑脸惹人恋爱
跃跃欲试自信令人称羡

惨淡的阳光遮不住妩媚
在那荡漾春心的鼓动下
花蕾在一夜之间齐绽放
满枝遍树剔透粉白相间
将处子的纯粹献给凡界
将灿烂的笑嫣送给人类

无绿叶提供保护和养料
无暖风呵护娇嫩的花瓣
玉兰便毅然决然地释放
为今生今世积攒的挚爱
义无反顾毫无回旋余地

旁边刚苏醒的山茶树
蠢蠢欲动但小心翼翼
害怕初露头角便失算
春暖乍寒就当头一棒
欲言又止且半推半就

玉兰张开双臂等待他
她那瑟瑟发抖山茶花
用赤诚之心震撼乾坤
热盼能和他比翼双飞
可他说稍安勿躁莫慌

金鸡独立于世玉兰树
尽数预支了毕生精力
不怕冷笑纳孤独寂寞
谁让她生性热情澎拜
为了那份爱不管不顾

春暖花开日姗姗来迟
玉兰树下已一片狼藉
香消玉殒花瓣化作泥
终于没等到山茶花来
莺飞蝶舞漫天飞彩云

理智务实的山茶花树
在枝繁叶茂的庇护下
花满枝头且无忧无虑
却难掩盖对她的思念
日夜追忆着他的初恋

从此他苦苦寻觅那份
大无畏少女纯净情愫
踏遍青山绿水不知倦
怎奈物是人非屡碰壁
徘徊于希望失望边界

早熟的玉兰孤注一掷
飞蛾扑火地点燃爱恋
敞开胸怀地迎接春意
粉身碎骨也无悔无怨
轰轰烈烈昂首挺胸地
绝尘于奔向春天之路

随后山茶花上天入地
追寻痛失交臂的情意
繁花似锦中难逃孤寂
迎来送往中韶华流逝
刻舟求剑地仿制初恋

玉兰有玉兰的苦
山茶有山茶的乐
两人都是苦作乐
一对鸳鸯终离散
离而不散丝不断

女人将其一生的爱给了第一个男人,男人穷其一生捕捉初恋的影子。随着年龄的增长,女人越来越现实,将彩云飞渡的情感托付给柴米油盐。 男人则愈来愈浪漫,渴望重归曾错过的芳兰仙境,因而对感情更着迷且投入。初恋的女人,成熟的男人,一拍即合,虽然他人的心已定格于初恋。

时空错位的少男少女,就这样擦肩而过,取而代之的是男人梦想靠少女情结来复活初恋,遍体鳞伤也在所不辞,女人则诉诸于回忆来重播含苞怒放时的飒爽英姿,同时不忘脚踏实地的居家度日。

阴差阳错中激发的爱情火花,变成灰烬后酿成醇厚苦涩的晨露,在白天忙碌中枯竭,在夜晚静寂中凝聚,清晨散落于红花绿叶,日复一日,海枯石烂,永不言败。谨此献给与日月同辉的初恋。

Bestel een gesigneerd exemplaar van Lulu’s nieuwe dichtbundel Lentelokroep, € 22,95