Tussen blauw en wit, gedicht Lulu Wang, 蓝与白, 中荷双语作家王露露诗歌


Een reuzengolf stevent op mij af
Als een berg zo hoog op een draf
Als een donder zo oerluid en straf
Als een smaragd zo blauw en gaaf
M’n hart zingt hoger met een octaaf

Het zeewater waar mijn voeten in staan
Laag ondiep en vuilwit niet eens cyaan
Reikhalzend kijk ik de berghoge golf aan
Daverend op mij afstormend met het plan
Mij te overwelmen met een onstuimig elan

Ik schud het plakkerige bleke schuim van mijn voeten
Verheug me vurig om de grote blauwe golf te begroeten
Eindelijk is mijn droom uitgekomen maar ik moet boeten
Voor mijn hoge verwachtingen want de golf is in stukken
Afgebroken en kan mij allesbehalve buitenzinnig verrukken

Ik staar naar de onherkenbaar geworden golf en denk aan
Mijn aan diggelen geslagen droom wat een mooie waan
Waar joeg ik toch naar en slik stiekem door een spijtige traan
De langverwachte golf verlaten kan ik niet met fatsoen doen
Maar hij is geen greintje beter dan het witte schuim van toen

Een gigantische golf kan niet op het strand landen zonder aan gruzelementen te gaan. De diepblauwe zee kan op het witte strand niet aarden voordat ze haar kleur, zoals een kameleon, aanpast aan haar nieuwe omgeving.

De poëtische liefde kan ons leven pas veraangenamen nadat ze een prozaïsche gedaante heeft aangenomen. Een engel uit de hemel laat zich graag omdopen in een gewone huisvrouw, anders wordt ze niet door ons stervelingen herkend.

Wanneer de poëtische liefde ten langen leste binnen handbereik is, komen wij tot de ontdekking dat ze als twee druppels water lijkt op het huis- tuin- en keukengevoel waar wij kost wat kost aan proberen te ontsnappen en waarvoor wij desnoods onze dierbaren in de steek willen laten en de brug achter ons willen verbranden. Eenmaal ontgoocheld, hebben wij geen weg meer terug.

Van de o zo ideale poëtische liefde naar het saaie prozaïsche leven is maar één stap verder. Die stap heet dankbaarheid.


蓝与白

远处有一层巨浪
泰山压顶般气势
虎啸龙吟之气派
深蓝剔透的灿烂
岂能不为之心动?

再看足下的浪花
苍白浅薄且平庸
遥望那滔天巨浪
满载憧憬与希望
何时能和他相遇?

迅速躲开白浪花
对大浪望眼欲穿
梦想成真等到之
由强变弱山崩塌
由蓝变白哗啦啦
扭头就走心不甘
烫手山芋悔当初

巨浪不化整为零为浪花,便难以上岸,蔚蓝不入乡随俗地变成与沙滩相近的颜色,便水土不服

远在天边的诗不具象为柴米油盐, 就丰富不了我们的衣食住行,云里雾里的天仙不落地生根,怎么经得起人间烟火的熏烤?不婆婆妈妈点,怎么相夫教子?

当远方的诗姗姗来迟,触手可得时,我们才发现,它与我们极力想摆脱的现实相差无几,甚至还不如我们为了这首诗而弃之如旧履的生活,且正因我们的破釜沉舟,已无回头路

远在天边和近在眼前之间只隔一个感恩