Daarentegen Chinese vrouwen in het algemeen zijn zelfbewuster geworden ooit te voren. Zo geldt er voor een aardig aantal vakken op de universiteiten een positieve discriminatie tegen mannen. Als men de toelating tot universiteiten alleen laat afhangen van de cijfers van het staatsexamen, zouden sommige faculteiten grotendeels door vrouwen bevolkt worden. Dat zou niet de bedoeling zijn. Ook de Chinese goudplakken op de Olympische Spelen zijn in de afgelopen jaren meer door vrouwen gewonnen dan door mannen. Arbeidsparticipatie van vrouwen liegt er ook niet om.
Wat betreft thuissituatie, vooral in de steden zijn de meeste mannen Qiguanyan (onder de plak van hun vrouw). Maar de echtgenotes beseffen wel degelijk dat ze hun man niet teveel onder de plak moeten houden, anders zoekt hij toevlucht bij een minnares die hem als een halfgod aanbidt en die ja en amen zegt op alles wat hij beweert. Misschien is dat wat de vrouwen op die scholen geleerd worden. Niet misschien. Ik schat de kans groot dat deze les een onderdeel uitmaakt van het curriculum van die school.
Mijn bescheiden voorstel is: lees niet alleen de krant – zonder sensationeel nieuws kan een krant niet rondkomen -, maar duik ook in de leerboeken van die scholen. Wat je dan ontdekt zou je misschien verbazen.
Tenslotte, men kan moeilijk praten over Chinese vrouwen. Daar zijn er een kleine zevenhonderd miljoen van. Een achtste van de wereldbevolking. Net als in de rest van de wereld, er zijn Chinese vrouwen die graag omhoog slapen of met een of meerdere man(nen) slapend rijk worden. Er zijn ook zelfstandige vrouwen. De Chinese vrouw bestaat niet, net als het feit dat de Europese vrouw niet bestaat.
Foto: Xiaoling Huang