Kort en bondig

Weet je wat mij geïnspireerd heeft korter en bondiger te schrijven? Het winnende boekje van een mini-romanwedstrijd in Amerika.
 
De miniroman luidt: ‘Ben zwanger. Geen idee wie het heeft gedaan.’
 
Ook in China zijn miniromans in zwang. Zo zijn er Weibo-auteurs. Zeg maar Twitterlatuur. Oneliners. Hier is een eigentijdse oneliner over de TV: ‘Het is verboden reclameboodschappen te onderbreken met speelfilms’.
 
Er is nog een lange weg voor mij te gaan om zulke juweeltjes te schrijven. Maar ik blijf het proberen. Nederland, wo ai ni is mijn eerste stap in die richting.
 
Fotograaf: Roger Voorn.

Over het einde van Het lelietheater

Vraag van E.

Aan het einde van het boek wordt het eiland waarop Lian verblijft met haar school vernietigd. Ik wilde u vragen waarom u het boek zo heeft laten aflopen. Het is een erg tragische afloop, maar het maakt me wel benieuwd naar het vervolg van Het Lelietheater. Maar waarom deze afloop?

Antwoord van Lulu:

Toen ik dit boek schreef, hield ik van dramatiek en tragedie. Door mijn kennis toentertijd over het leven vond ik dat de problemen van Kim niet anders opgelost konden worden dan met een drastische maatregel. Vandaar deze afloop.

Nu ik ouder ben geworden, zou ik misschien een ander eind willen geven aan dit verhaal, maar dat is mosterd na de maaltijd. Bovendien, een boek is altijd een momentopname van de ontwikkeling van een auteur. Ik moet geen ander eind aan dit boek geven omdat dat zou niet passen bij de Lulu van destijds, die dat boek schreef.

 
Fotograaf: Theo Benschop.