Genieten en laten genieten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Wij hebben al de handen vol met ons eigen leven. De afwas, het strijkgoed, de kinderen, de werkvloer, onbetaalde rekeningen en in die volgorde. Waarom storen wij ons aan de manier waarop anderen hun leven leiden? Als dat die lui naar ons evenbeeld kan hervormen, is het sop nog de kool waard. Maar velen laten hun levenswijze niet als een baksteen vallen of wij ons nou groen of geel, blauw of paars aan hen ergeren. Zo krijgen wij er een probleem bij.

A. Wij hebben moeite met het gedrag van anderen.
B. Onze moeite zet geen zoden aan de dijk.

Ik was vroeger een bemoeial. Door schade en schande ben ik braaf geworden. Zolang anderen niemand kwaad doen – dat ik me stoorde aan hun manier van leven kon ik hun moeilijk fout aanrekenen -, laat ik hen tegenwoordig in hun waarde. Ik ben bevrijd van bemoeizucht en anderen van mij.

Als iemand een roze bril wil dragen terwijl onze voorkeur naar een zwarte kijker uitgaat, is dat dan hun probleem of het onze?

Heel anders dan als iemand zijn roze bril op onze neusbrug wil leggen. Maar wat als wij snijdende woorden gebruiken om de rozebriller aan het twijfelen te zetten? Kans bestaat dat hij zich schuldig gaat voelen over zijn ‘afwijkende’ smaak, terwijl hij er geen vlieg mee kwaad doet. Twijfel en schuldgevoel aan onze medemensen bezorgen in de hoop zonder onze handen vuil te maken anderen in onze pas te laten lopen is pas zorgwekkend. In het Chinees heet het ‘De tong is een zachter maar scherper mes.’

Vandaar dat ik vandaag de dag voorzichtig ben met negatieve opmerkingen over anderen. Die commentaren houden ons trouwens een spiegel voor. Wat wij erin zien zijn vaak niet een hoop foute anderen, maar onszelf.
 

Mijn lieve penvrienden,
 
Van harte dank voor jullie reacties op mijn vorige blog. Beloven jullie mij altijd recht in het gezicht te zeggen als ik iets in jullie ogen verkeerd doe? Alleen zo kan ik groeien als mens en auteur. Zie mijn reactie op een van de reacties op mijn blog gisteren:
———-
I. schrijft:
 
… Het komt erop neer dat de vriendin zich afvraagt of de foto’s wel bijdragen aan het ‘marketingconcept’ van het product Lulu Wang. Je FB-volgers doen er goed aan om daar op in te gaan.
 
PS. Omwille van discretie heb ik slechts een letter van de naam van de goede vriend vermeld – Noot van Lulu.
———
Beste I,
 
Dank je voor je oproep aan onze penvrienden om in te gaan op je vraag ‘of de foto’s wel bijdragen aan het ‘marketingconcept’ van het product Lulu Wang.’
 
Misschien ken je mij nog toen ik vitiligo had? Ik heb vanaf mijn zesde jaar tot mijn drieënveertigste jaar last gehad van deze ontsierende huidziekte. Het deed geen pijn aan mijn lichaam maar des te meer aan mijn hart. Als klein meisje en later als jonge vrouw heb ik vurig verlangd om, net als mijn vriendinnen, een mooie jurk te kunnen dragen, maar ik schaamde mij voor mijn benen en armen met witte vlekken erop.
 
Toen ik door bijna dertig jaar lange meditatie en andere therapieën weer een gave, gezonde huid heb gekregen, realiseerde ik meer dan iemand die geen huidprobleem heeft gehad wat een zegen het is om een gezond lichaam en een egale huid te hebben. Daarom draag ik vandaag de dag mooie kleren om het Leven te danken voor Zijn zegeningen.
 
Met andere woorden, lieve I, ik ben niet zo slim als je denkt. Ik draag geen mooie kleren om het product Lulu Wang te promoten. Maar ik begrijp je commentaar wel. Misschien komt het doordat je geen vitiligo hebt gehad. Hierdoor kun je mijn dankbaarheid aan het Leven vanwege de genezing van mijn huidziekte niet begrijpen.
 
Lieve I, de wereld laat ons genoeg leed, stress, verdriet, wanhoop en strijd, kortom lelijkheid, zien. Lijkt het je niet een goed idee om desondanks op elke mogelijke manier te genieten van het mooie van het Leven. En blij te zijn als je ziet dat anderen genieten van de schoonheid van het leven, incluis de schoonheid van zichzelf?
 
Trouwens, ik vind iedereen mooi, als hij oprecht en gul is in het geven en nemen van liefde. Wat wij anderen gunnen, wordt onszelf gegund.
 
Liefs en dank,
LuLu
 
Foto: Lulu met een vrouw die een mooie jurk draagt.
Fotograaf: Theo Benschop.