Waarom schrijf ik ‘Nederland, wo ai ni’ als een digitale boek?

Na negen papieren boeken te hebben geschreven, heb ik besloten mijzelf zowel literair als zakelijk uit te dagen.
 
Literair
 
Ik sta inmiddels bekend – drie keer raden of ik er blij mee ben – voor mijn lange, bloemrijke zinnen. En voor de kruisverstuiving die ik laat plaatsvinden tussen het Nederlands en het Chinees. Nu probeer ik korte en kernachtige zinnen te schrijven. Zodanig dat mijn nieuwe boek zelfs of bijna goed te lezen is op de kleine scherm of een smartphone.
 
Niet aleen de constructie van mijn zinnen maar ook van mijn boek is nu anders, leesbaarder. Het bestaat uit korte verhaaltjes. Ieder met een kop en een staart. Jullie, mijn dierbare lezers, kunnen van een stukje episode en het boek met een voldaan gevoel wegleggen. De volgende keer dat jullie het boek oppakken, stappen jullie weer meteen in het verhaal. Mijn nieuwe e-stijl.
 
Uitdaging
 
Elke scheppende mens, een auteur, een kunstenaar, een componist etc, wil graag zichzelf overstijgen. Zo schilderde Mondriaan in het begin van zijn carrière figuratief en daarna abstract. Zo abstract dat je maar één wit vlak ziet op een van zijn werken. De abstracte manier van uiting heeft ook invloed op de literatuur gehad, maar de romankunst heeft tot nu toe minder fundamentele veranderingen ondergaan als de schilderkunst.
 
Snel, sneller
 
Door de komst van de nieuwe media (computers, youtubes, smartphones, iPad, tablet, e-reader, video-games) is de tempo van ons leven, werken én van ons lezen versneld. Men kan plezier putten met veel minder inspanningen. ‘Vijf-minuten TV’ is ontstaan. Youtubefilms duren zelden langer dan een paar minuten. Nieuwsberichten bestaan bijna slechts uit koppen. Sommige social networks krijgen én verliezen binnen duizelingwekkend korte tijd miljoenen leden. Met als gevolg dat velen hoe langer hoe minder zin hebben zich uren, dagen of weken te verdiepen in een of andere roman.
 
Noodzaak
 
Mondriaan ging destijds abstract schilderen misschien om zichzelf te overstijgen, maar ik als auteur schrijf nu in e-stijl om sommigen überhaupt mijn romans/novellen te laten lezen. Ik geloof in de woordenkunst. Maar wil de romanvorm de razendsnelle digitale ontwikkelingen overleven, moeten ik me als auteur (ik praat liever namens mijzelf en niet in het algemeen) aanpassen aan het razendsnel veranderende leeslandschap.
 
Zakelijk
 
Ik probeer vanaf nu mijn eigen boeken uit te geven en ze o.a. via mijn webshop te verkopen. Hier zitten veel voordelen aan, niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn lezers.
 
Ten eerste, via mijn Lulu Wang Book App kunnen mijn lezers mij én elkaar veel beter bereiken. Ten tweede, door de directe verbinding tussen mijn lezer en mij kan het digitale boek veel goedkoper worden. Nu tijdens de recessie moeten wij allen op de kleintjes letten en een voordelig boek is mooi meegenomen, nietwaar? Tenslotte, met mijn digitale boek kan ik veel meer voor mijn lezers betekenen dan ik vroeger voor mogelijk hield. Hierover later meer.
 
Ik verheug me jullie te ontmoeten via de nieuwe literatuursnelweg! Tot ziens via Nederland, wo ai ni!
 
Lulu
Foto: Xiaoling Huang

Dwaze liefde, 2

Einde deel 1 luidt: “Ik zette mijn beste beentje voor en vertaalde de tekst mooi en snel. Een week daarna vroeg ik hem of hij met mij langs het Weiming Meer in de campus wilde wandelen. Een Chinese variant van ‘Wil je met mij een kopje koffie drinken?’
———————
Het paste helemaal niet bij mij om de eerste stap naar een jongen te maken, eerlijk gezegd. De leeuwenmoed om dit te doen had ik te danken een film die ik de avond voor dat aanzoek had gezien. ‘Sense and Sensibility’ heette die film. Een van de eerste romantische westerse movies die dankzij de Openstellingspolitiek sinds 1978 in China vertoond mocht worden. Daarvoor hadden wij alleen naar films gekeken die ons aanspoorden om de klassenstrijd en de revolutie tot het bittere einde te voeren. O, wat had ik gisteravond gebloosd en stiekem gesmuld van kusscènes die ik had gezien. Aangemoedigd door die Engelse frivoliteit had ik dus de stoute schoenen aangetrokken de turner te vragen met mij een rondje langs het Weiming Meer te wandelen.

Er viel een stilte nadat de jongen mij aangehoord had. Sorry, Lulu, antwoordde hij, maar hij had al een vriendin. Ik liet mij geen twee keer zeggen en ging als een gekke fietsen. Het donderde niet waar naar toe ik moest gaan, als ik maar weg bij de plaats van mijn liefdeswaterloo was. Amper twee minuten later botste ik tegen de zijkant van een rijdende bestelwagen. De chauffeur stapte geschrokken uit, maar ik glunderde. Eindelijk kwam mijn fantasietrein over de turner tot stilstand.

Gelukkig was ik niet gewond. Alleen de voorwiel van mijn fiets vertoonde een S vorm. Ik bood de chauffeur excuses aan en haastte me naar de bibliotheek. Daar haalde ik het boek dat een medestudente zat te lezen onder haar neus vandaan en stelde haar een portie roodgeroosterd varkensvlees bij ons in de kantine in het vooruitzicht. Op voorwaarde dat ze mijn rivaal zou localiseren.

Wordt vervolgd.