Met de leidinggevende van de bieb heb ik gepraat over verschillende zaken, o.a. de digitalisering en zijn invloed op het papieren boek. De bieb organiseert jaarlijks een Wenjing Boekenprijs om het lezen van het papieren boek te stimuleren, deels met gewenst gevolg, denk ik. Aangezien dat China zowat 100 keer meer mensen telt, zelfs als maar een klein deel leest, zijn de absolute aantallen enorm.
 
Na het gesprek leidde hij mij rond in het nieuwe gedeelte van de bieb. De leeszalen bestaan uit een gigantische koker. Daaromheen zijn leestafels. Rangschikt als de stralen van de zon. De zon zelf scheen dwars door de vier of zes etages/leeszalen rondom de koker, per verdieping hemelshoog. Ik bevond me als het ware in de stralingsgordel van Moeder de Zon.
 
Het gebouw is ontworpen door een Duitse architect. Lof voor de brein achter de design en voor de bieb die dit architonische idee een feit heeft gemaakt.
 

Ik reed ruim een uur met de taxi van iets buiten de vijfde ringweg naar de derde ringweg. Naar de tweede ringweg zou nog een half tot een uur duren. Zoiets als van Den Haag naar Breda maar dan binnen Beijing, nota bene niet van noord naar zuid maar van noord naar het centrum. Ik had afgesproken met een leidinggevende van de Nationale Bibliotheek in een van de vele cafes aldaar. Het was rond 1230 uur maar in het cafe speelde al een electrische piano romantische muziek. De zetels waren rode sofa’s en uit de raam kon men bloeiende gele brem en roze perzikbloemen zien. Bijna te lyrisch om je te concentreren op je literatuur. Tieners, twintigers zaten ingezakt op de banken en zachte stoelen en genoten van een rijk aanbod van drankjes en Chinese of westerse warme maaltijden. Heel anders dan toen ik een studente was.

Ik zocht tussen hen de leidinggevende van de bieb en vond hem niet. Hij bleek mij te willen ontvangen in een sjieke ontvangstkamer naast het cafe. Hierover morgen meer