Het zat mij toch niet lekker dat mijn blog over thee-eieren misleidend had gewerkt. Daarom was ik gisteren naar het restaurant gegaan dat de thee-eieren voor mijn blog en book app heeft klaargemaakt. Zoals jullie misschien weten, lossen Chinezen het leeuwendeel van hun problemen tijdens het dineren op en sluiten ze de meeste deals – van de order van honderd plastic manden tot de bestelling van een airbus – tussen de gangen van een diner door.
 
Nadat ik samen met de eigenaar van het restaurant een kippenklauw en een kootje van de poot van een schelpdier – geen flauw idee hoe dat heet – naar binnen had gewerkt, probeerde ik hem voorzichtig maar dringend te verzoeken de thee-eieren in zijn menu op te nemen. In het begin herhaalde hij het zakelijk bezwaar dat het gerecht bij Nederlanders niet bekend was. Daarom was het voor hem niet rendabel om deze eieren dagelijks te bereiden (kookduur: twee uur) in de hoop dat iemand het zou bestellen. Maar ik sprak zijn heimwee naar China aan. Wist u het nog?, zei ik tegen hem, daar waar u als kind had gewoond, waren deze eieren op elke straathoek te koop. Bovendien, gaf ik het niet op, ik zou ongeloofwaardig overkomen als ik in mijn blog en in mijn nieuwe boek zo’n populair gerecht met geuren en kleuren beschrijf terwijl het bij mijn weten in praktisch geen enkel Chinees restaurant hier te vinden was.
 
Het einde van het liedje was dat hij ermee akkoord ging. Hoeveel zou het gerecht kosten?, vroeg ik hem wederom voorzichtig. Hij dacht even na en zei: gratis. Ik geloofde mijn oren niet. Alleen voor de lezers van het nieuwe boek en graag een dag van tevoren reserveren, voegde hij toe.
 
Alles bij elkaar heb ik gisteren niet voor niets het restaurant bezocht en een kippenklauwtje plus een poot van een onbekend schelpdier gegeten. Met andere woorden, alle lezers van mijn book app Nederland, wo ai ni kunnen bij vertoon van de app of het papieren book ervan in dit restaurant gratis dit gerecht – een voorgerecht eigenlijk, want het is best een machtig kostje – eten.
 
Laten wij hopen dat meer Chinese restaurants, ook eentje bij jou in de buurt thee-eieren in hun menu opnemen. Dan hoef je er niet voor naar Den Haag te komen.
 
Foto 1: Lulu at kippenklauw.
Foto 2: Lulu glunderend tussen de eigenaars van het restaurant en de familie van van een van de eigenaars daarvan.
Foto’s geleverd door het het Dim Sum Restaurant Full Moon.
 
 

In het najaar van 1986, amper een maand na mijn aankomst in Nederland in het algemeen en in Maastricht in het bijzonder schreef ik mijn eerste en tot nu toe mijn laatste proza in het Engels. Dit stuk is geplaatst in het Engelstalig Nederlands tijdschrift Limburg International. Dit leidde tot mijn eerste fotosessie in Nederland. De fotograaf heet Etien van Loon, geloof ik.
 
Ik herinner me nog dat hij mij bij de laatste paar shots op het Vrijthof vroeg of ik wist dat ik mooi was. Ik zag dat als zijn manier mij te danken voor het feit dat ik hem gedwee naar alle hoeken van de stad was gevolgd zodat hij foto’s van mij kon maken.
 
Ik had een hekel aan mijn uiterlijk, laat staan dat ik mezelf mooi vond. Omdat ik toen vitiligo had. Zo’n hekel dat ik niet op straat kon lopen zonder een mantra te herhalen. Een mantra die ik in het boek van Louise Hay had gevonden. Daarmee moedigde ik mezelf aan om me zonder trilbenen in het openbaar te vertonen.
 
Deze zieke, met als schoolnaam Pleinvrees, denk ik, duurde tot 2002. Nu nog steeds moet ik de mantra herhalen als ik mezelf haat omdat ik mijn werk niet goed heb gedaan.
 
Ik wil graag deze foto van dhr. van Loon in mijn book app ‘Nederland, wo ai ni’ opnemen. Als mijn dank voor het hart onder de riem dat hij mij destijds gaf. Maar ondanks mijn acht maanden durende speurtocht heb ik hem niet kunnen vinden. Als iemand deze sympathieke fotograaf kent, zou je mij een mailtje willen sturen: luluwanggz@luluwang.nl ?
 
Alvast dank en lieve groet,
Lulu
 
Fotograaf: Etien van Loon (Ik hoop dat ik de naam goed heb onthouden.) Zeg, Inez van Loon, mijn Hyves- en Facebookvriendin én collega-auteur, is de fotograaf niet je neef of oom?