Mijn lieve penvrienden,
 
Van harte dank voor jullie reacties op mijn vorige blog. Beloven jullie mij altijd recht in het gezicht te zeggen als ik iets in jullie ogen verkeerd doe? Alleen zo kan ik groeien als mens en auteur. Zie mijn reactie op een van de reacties op mijn blog gisteren:
———-
I. schrijft:
 
… Het komt erop neer dat de vriendin zich afvraagt of de foto’s wel bijdragen aan het ‘marketingconcept’ van het product Lulu Wang. Je FB-volgers doen er goed aan om daar op in te gaan.
 
PS. Omwille van discretie heb ik slechts een letter van de naam van de goede vriend vermeld – Noot van Lulu.
———
Beste I,
 
Dank je voor je oproep aan onze penvrienden om in te gaan op je vraag ‘of de foto’s wel bijdragen aan het ‘marketingconcept’ van het product Lulu Wang.’
 
Misschien ken je mij nog toen ik vitiligo had? Ik heb vanaf mijn zesde jaar tot mijn drieënveertigste jaar last gehad van deze ontsierende huidziekte. Het deed geen pijn aan mijn lichaam maar des te meer aan mijn hart. Als klein meisje en later als jonge vrouw heb ik vurig verlangd om, net als mijn vriendinnen, een mooie jurk te kunnen dragen, maar ik schaamde mij voor mijn benen en armen met witte vlekken erop.
 
Toen ik door bijna dertig jaar lange meditatie en andere therapieën weer een gave, gezonde huid heb gekregen, realiseerde ik meer dan iemand die geen huidprobleem heeft gehad wat een zegen het is om een gezond lichaam en een egale huid te hebben. Daarom draag ik vandaag de dag mooie kleren om het Leven te danken voor Zijn zegeningen.
 
Met andere woorden, lieve I, ik ben niet zo slim als je denkt. Ik draag geen mooie kleren om het product Lulu Wang te promoten. Maar ik begrijp je commentaar wel. Misschien komt het doordat je geen vitiligo hebt gehad. Hierdoor kun je mijn dankbaarheid aan het Leven vanwege de genezing van mijn huidziekte niet begrijpen.
 
Lieve I, de wereld laat ons genoeg leed, stress, verdriet, wanhoop en strijd, kortom lelijkheid, zien. Lijkt het je niet een goed idee om desondanks op elke mogelijke manier te genieten van het mooie van het Leven. En blij te zijn als je ziet dat anderen genieten van de schoonheid van het leven, incluis de schoonheid van zichzelf?
 
Trouwens, ik vind iedereen mooi, als hij oprecht en gul is in het geven en nemen van liefde. Wat wij anderen gunnen, wordt onszelf gegund.
 
Liefs en dank,
LuLu
 
Foto: Lulu met een vrouw die een mooie jurk draagt.
Fotograaf: Theo Benschop.

Een tijdje geleden gaf ik een lezing in Amstelveen aan Chinezen die tussen 1940 en 1970 uit Indonesië hierheen waren komen wonen en werken. De lezing ging over mijn leven in Nederland, zoals ik het deels beschreven heb in mijn nieuwe Book App ‘Nederland, wo ai ni’ (Nederland, ik houd van jou). Een man stak zijn vinger op en vroeg mij of ik me hier ooit gediscrimineerd had gevoeld. Het woord discriminatie stond niet in mijn woordenboek, antwoordde ik. Als ik me soms ongelijk behandeld voelde, noemde ik het liever onbekend maakt onbemind. Hoe kon men mij op waarde schatten als men niet wist wat mijn werk waard was?
 
Van iemand verlangen dat hij mij respecteert zonder dat hij weet wat mijn capaciteiten zijn is net als een kat in een zak verkopen, ging ik verder. Ik kon wel tegen een potentiële koper zeggen dat hier in mijn zak een kat zat, een Perzische poes, om precies te zijn, met één rood oog en één groene. Een zeldzame schoonheid. Een koper met gezond verstand zou mij niet op mijn blauwe ogen geloven. Als ik mijn waar voor een goede prijs kwijt wilde, moest ik toch de poes laten zien.
 
Opeens schaterde de vraagsteller van het lachen. Direct na hem ook de rest van de volle zaal. Gauw corrigeerde ik mezelf: ik bedoel de poes in de zak. De zaal zag eruit als een korenveld in een sterke wind. Die lui sloegen steil achterover van een rolberoerte van het lachen en veerden na een paar tranen in hun pretogen terug. Zo ging het een paar keer verder. Hun dag kon niet meer stuk.