In Parool op 27-9-2014 over Lulu Wangs schrijfstijl

unnamed

Tien complimenten en één rotopmerking

27-09-14 10:30 uur – Bron: Het Parool

Roos Schlikker © Floris Lok
COLUMN
Bron >>> >>

Ik ben gefascineerd door mensen die ijzerenheinig doorploegen
Het klonk als een slechte grap. Hans Liberg was bij zijn optreden voor het vijftigjarig bestaan van de Tros dusdanig onleuk dat de tv-registratie radicaal moest worden ingekort. Omroepbaas Cees den Daas stelde: ‘Als de Tros dit terugbrengt tot een samenvatting van 25 minuten, blijft men de meeste ellende wel bespaard.’

Zou Liberg alweer vrolijk doepiedoepiewoepie-zingend achter zijn piano zitten? Ik denk het wel, want Liberg is de laatste jaren sowieso niet overladen met positieve kritiek en dat heeft hem er nooit van weerhouden optreden aan optreden te rijgen. ‘Dodelijk saai’ was te lezen in artikelen over zijn show. ‘Hans Liberg maakt er een rommeltje van,’ stond elders. Uiteraard zijn er ook echte Liberg-enthousiastelingen, dus daar kan Hans zich aan optrekken, maar hoe doet hij dat?

Ik zou in mijn bed blijven rotten, kop onder het dons, en wekenlang jammeren. Nu ben ik van de makkelijk wankelende soort en lijd aan het één-staat-tot-tien-syndroom: ik heb minstens tien complimenten nodig om één rotopmerking te vergeten.

Ik ben gefascineerd door mensen die ijzerenheinig doorploegen. Ooit interviewde ik er een aantal die extreem slechte recensies hadden gekregen. Wat me opviel was hun veerkracht. Zo sprak ik Eddy Muller, destijds uitbater van café Cox. Op de avond dat Johannes van Dam langskwam, ging alles mis. De serveerster was zo zenuwachtig dat ze saus op zijn peperdure hoed morste. Als klap op de vuurpijl kreeg de voedselpurist daarna asperges voorgeschoteld. Ongeschild. On-ge-schil-de as-per-ges voor Johannes van Dam. Het eindoordeel was dodelijk. Een 4,5. Cox is de klap nooit te boven gekomen. Muller wel, die zit nog steeds in de horeca.

Ook schrijfster Lulu Wang wist nimmer van wijken. Dat terwijl ‘pagina’s vol pijnlijk proza’ nog één van de mildste krantenomschrijvingen was voor haar buitenissige taalgebruik. Wang ontving me monter met kopjes groene thee en zelfgerolde loempia’s en vertelde me met haar meisjesstemmetje dat ze het probleem niet zag. ‘Ik laat me niet dwingen te schrijven als Simon Vestdijk. Als ik schrijf: ‘Hij huilt als een gefileerde kabeljauw,’ klinkt dat misschien vreemd, maar je krijgt er wel een gevoel bij.’

Je kunt van Lulu Wang alles vinden, maar ze weigert zich te voegen. En is dat non-conformisme niet precies wat mensen die scheppen nodig hebben? De vraag blijft of wat ze maken kunst is. Een graploos cabaretprogramma, ongeschilde asperges en koeterwaalse wartaal zijn dat niet. Maar het is ook een kunst om vrolijk verder te gaan en ons om je falen te laten lachen.

Als je het zo bekijkt heeft Hans Liberg een meesterwerk afgeleverd.

r.schlikker@parool.nl

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

(Door: Roos Schlikker)

Om zelf te oordelen of Lulu’s taal wartaal is, lees aub

3-3-2014 adam en eva ABC reeks<<< << Download Book App/E-book Adam en Eva in China vanaf € 3,99

Een Belgische kennis van mij gidst u door intrigerende delen van China

13066749Hier is zijn boeiende verhaal:

Waarom de ‘golden week’ geen gouden periode is om te reizen in China

Auteur van dit blogbericht is Joachim Himpe. Hij is een ervaren rot in de Travel Business in China. Hij heeft alle uithoeken van het land doorkruist, spreekt vloeiend Chinees en richt zich nu op het organiseren van exclusieve reizen in China voor Westerse toeristen. Zijn volgende project is de Great West China Overland Tour, een selfdrive van 4500km in het Westen van China. Alle informatie vind je hier >>> >> Great West China Overland Tour

Het systeem van betaalde vakantiedagen in China is helemaal anders dan wat wij kennen. Het is ook vrij nieuw. China was, en is dat nog steeds, een land met een cultuur van hard werken, lange dagen slijten op kantoor en vele overuren kloppen. Voor het eerst in 1994 werden er wetten uitgeschreven waarin stond dat werknemers recht hadden op betaald verlof. Afhankelijk van de leeftijd verkreeg je tussen één en tien gewerkte jaren recht op vijf vakantiedagen, tussen tien en twintig gewerkte jaren recht op tien vakantiedagen en na meer dan twintig gewerkte jaren steeg dit aantal tot maximaal vijftien dagen. Daarmee prijkt China helemaal onderaan de lijst van landen met het hoogste aantal betaalde vakantiedagen, maar op zich betekende het een enorme verandering.

Ik hanteer de term ‘recht’, maar het aanvragen, afdwingen en effectief verkrijgen van de betaalde vakantiedagen is een andere zaak. De wet blijft tot op vandaag vaak niet meer dan een dode letter te zijn. Men mag dan wel officieel recht hebben op een aantal dagen betaald verlof, vele werknemers eisen deze nooit op. Dit komt door het feit dat bedrijven hen ontmoedigen door de werknemers promotiekansen en hogere salarissen voor ogen te houden. Er is met name een enorme druk tussen werknemers onderling en deze wordt handig uitgespeeld door de werkgevers. Zoals wij in het Westen de druk ervaren om eenzelfde exclusieve reis te maken als onze collega’s, buren of vrienden, zo zien de Chinezen af van hun recht op vakantie omdat ‘hun collega’s of bazen dit ook niet doen’ en het hen wel eens zuur zou kunnen opbreken.

Officieel hebben de Chinezen ook elf publieke feestdagen, waarvan er drie gebruikt worden voor de ‘Golden Week’. De ‘Golden Week’ – in het Nederlands vertaald als ‘Gouden Week’ – is de officiële vakantieperiode van één week die zijn aanvang neemt op 1 Oktober, China’s Nationale Feestdag. Dit jaar viert de Volksrepubliek China haar 65-jarige bestaan. Het is echter nog maar recent, in het jaar 1999 om precies te zijn, dat deze ‘Golden Week’ werd ingevoerd. De bedoeling ervan was ondermeer het binnenlandse toerisme aan te wakkeren en mensen de kans te geven hun ouderlijke thuis te bezoeken.

De Gouden week is sindsdien een bekend begrip geworden tot ver buiten de grenzen van het ‘Rijk der Midden’. Je zou kunnen zeggen dat de maatregel een enorm succes was, maar dreigt nu toch wat uit zijn voegen te gaan barsten. Daar waar er de eerste jaren slechts een tien- tot twintigtal miljoen mensen een korte trip van een paar dagen maakten, is dit aantal verscheidene jaren terug aangedikt tot meer dan honderd miljoen reizigers. Het aantal stijgt jaar op jaar steeds verder. Een gevolg is dat trein- en vliegtuigtickets moeilijk te bemachtigen zijn, alle prijzen drastisch stijgen en dat het in toeristische trekpleisters vaak ellenlange uren aanschuiven geblazen is.

Daarnaast wordt het aantal uitgaande toeristen naar landen in Zuid-Oost Azië en de Verenigde Staten, Canada, Australië en Europa ook dit jaar verwacht alle voorgaande records te gaan breken. Het versoepelen van de visumaanvraag en het stijgende economische vermogen zijn slechts twee factoren die dit in de hand werken. Dé voornaamste reden waarom men dan massaal het land verlaat is dat de ‘Gouden Week’ één van de drukste periodes is. Waar het in sommige steden elke dag van het jaar reeds op de koppen lopen is, wordt het dan nog extra druk door de toevloed van binnenlandse toeristen. Uitgerekend dat willen de economisch sterkere Chinezen ontvluchten.

Het Chinees Nieuwjaar is een feest dat men traditioneel in familiekring viert. Wat we daarnet reeds aanhaalden is dat er doorheen het jaar weinig ruimte is voor vakantie. Wanneer je deze twee feiten overdenkt, dan kom je al gauw tot de conclusie dat voor heel veel mensen de ‘Gouden Week’ dé periode bij uitstek is om een tripje te wagen, hetzij binnen de grenzen, hetzij buiten de grenzen. Het is de reden waarom je beter vermijdt om je reis naar China in die periode te plannen. Indien nog niet overtuigd, dan volstaat het om eens door middel van de zoekterm ‘China Golden Week’ afbeeldingen te googlen. Specialisten zijn dan ook gaan opperen om het ganse Chinese vakantiesysteem te herzien. Mijn inziens is dit helemaal geen slecht idee!