Eergisteren gaf ik voor het eerst een radio interview van 45 minuten bij NTS, in het programma Dichter bij Nederland. Toen ik thuiskwam was het 01.30 uur.
 
Gisteren vroeg uit de veren om voor het eerst een lezing te geven over mijn nieuwe Naderland, wo ai ni. Dat was in Nieuwegein. Direct daana reisde ik naar Amstelveen om een tweede lezing te geven in Amstelveen. Toen ik thuiskwam ging ik naar d…e badkamer en ik zag het zwart voor mijn ogen.
 
Geen idee wat er gebeurde. In ieder geval toen ik wakker werd lag ik met mijn gezicht op de betegelde vloer. Na lang terugdenken aan het moment dat ik nog wist wat ik deed, realiseerde ik me dat ik blijkbaar enige tellen of minuten bewustloos op de vloer had gelegen.
 
Nu de book app eindelijk klaar is en in het reviewproces zit bij iTunes, Apple Store, ben ik zo te zien aan het einde van mijn energielatijn.
 
Vandaar dat ik flauw was gevallen, denk ik. Niet erg, want ik ben blij dat de ergste stress en drukte voorbij zijn qua maken van de app en ik ga vanaf nu mezelf meer tijd gunnen om bij te komen.
Ook zal ik meer leuke blogs voor jullie schrijven.
 
Lieve weekendgroet,
 
Lulu

Vanavond ging ik naar de keuken. De vloer lag blank van het water uit mijn gootsteen. Ik dweilde de vloer maar dat was dweilen met de kraan open. Alle handdoeken, oude dekens en textiel die flink water konden zuigen heb ik op de keukenvloer gelegd. Het mocht niet baten. Ik zat me af te vragen hoe ik de drempel van de keuken naar de zitkamer kon barrikaderen toen mijn man zei: zandzakken.
 
Waar haal ik zoiets op dit uur van de nacht vandaan?, dacht ik. Gelukkig had ik nog twee zakken potgrond. Hiermee heb ik de keukenvloer van de parketvloer van de zitkamer enigszins afgescheiden.
 
Toen ik dit deed, was ik zo kwaad dat rook uit mijn oren kwam. Ik had het al razend druk met mijn book app. Een extra gedonder kon ik niet gebruiken. Maar… ik voelde me voor het eerst diep verbonden met de voorouders van Nederland. Ze hebben generaties lang dijken gebouwd en gepolderd. Dankzij hen hebben wij nu een droge plek om op te wonen en te werken.
 
Nu besef ik des temeer dat het niet vanzelfsprekend is dat ik geen natte voeten krijg. Ik dank de voorouders van dit land die voor ons een veilige en mooie plaats uit de zee hebben gewonnen.
 
Nu ga ik naar bed. Het is te hopen dat als ik morgen opsta, mijn stoelen in de zitkamer niet rondzwemmen. Het eerst dat ik doe is professionele hulp zoeken om de gootsteen zijn grote met consumptie pratende mond te snoeren!
 
Liefs,
 
Lulu