Moed en kracht

De laatste tijd maak ik iets mee dat mij sinds jaren niet meer is overkomen: Tranen laten vloeien is momenteel een ongeoorloofde luxe.
 
Dit ervoer ik toen ik als kind in een jeugdopvangcentrum zat en geslagen werd door kinderen van arbeiders. Omdat ik een ‘bastaardje van bourgeois elementen’ was. Als ik zou huilen, zou mijn hemel instorten. Want het centrum waar ik zat bood mij niets dan een kil bed, althans zo voelde ik het in mijn kinderlijke eenzaamheid.
&npsp;
Toen moeder een dagje verlof van haar heropvoedingskamp kreeg en mij kwam opzoeken, vroeg ik haar een oudere broer voor mij te baren. Dan kon hij beschermen tegen tegen vuistenregen.
 
Hoe kon ze het doen?, moeder moest lachen en huilen tegelijkertijd. Vaders woon- en werkplaats was duizend kilometer van ons verwijderd. Ik was toen al elf, maar ik wist niet waarom ze daarvoor papa nodig had.
 
Nu voel ik weer die machteloosheid, maar ik ben ouder en wijzer. Ik heb geleerd dit gevoel over te geven aan Het Leven. Het book app project is omvangrijk en moeizaam dat ik, nadat ik er alles aan te hebben gedaan, alleen maar kan hopen op de zegeningen van Het Leven. Hopelijk vind ik zsm zakenpartners die samen met mij de book app en het papieren boek kunnen exploiteren.
 
Voordat het zover is, put ik mijn kracht en moed door aan mijn moeder te denken. Ze was zelf bang en verdrietig toen ze in het kamp zat, maar op de dag van haar verlof nam ze altijd een appeltje of een paar walnootjes voor mij mee dat ze in de bergen waar haar kamp gevestigd was had gevonden. Dat was een luxelekkernij die ik nooit kan vergeten.
 
Hoe moeilijk het ook is, ik zal de book app zo koesteren en voeden zoals mijn moeder mij heeft gevoed en gekoesterd heeft en zoals ze nu nog steeds doet, vanuit Beijing, samen met mijn vader.
&npsp;
Ik dank mijn vrienden voor jullie steun! Het denken aan jullie geeft mij ook moed en kracht.
 
Liefs en dank,
 
Lulu
Fotograaf: Roger Voorn

Interview met Lulu in FlevorPost, mei 2012, over haar nieuwe boek en haar lezing op XL Festival

Dronten – ‘Een kwarteeuw geleden, in de snikhete zomer van 1986, snelde ik naar een in-checkbalie van de Internationale Luchthaven van Beijing. Ik gebruikte het woord ‘snelde’ omdat ik verbaasd was over het hoge tempo waarmee ik me verplaatste. Aangezien ik behangen was met grote en kleine koffers en tassen, volgestouwd met ouderwetse kleren en met overig – bij nader inzien, naar Westers begrip – prul. Ik was net een sjezende kerstboom.’
 
De Chinese LuLu Wang schrijft in tiende haar boek ‘Nederland, wo ai ni’ (Nederland, ik houd van jou) over de verschillen en overeenkomsten tussen de Chinese en de Nederlandse cultuur. ‘Ik houd evenveel van het land dat mij het leven schonk als van het land dat mij literair groot heeft gebracht’, zegt de schrijfster. Op donderdag 24 mei komt ze naar Dronten. Tijdens het XL Festival vertelt ze over haar nieuwe boek en houdt ze Nederlanders een spiegel voor door te vertellen hoe zij vanuit een exotische invalshoek tegen Nederlanders aankijkt.
 
Tijdens het XL Festival staat de tulp centraal. Wie denkt dat dit een Hollandse bloem is, heeft het mis. Hij komt namelijk uit Kazachstan en Noordwest China. De bloem werd het symbool van leven en vruchtbaarheid. Rond 1593 verschenen de eerste exemplaren in Nederland. Er ontstond een rage. De bollen van de bloem werden speculatieve handelswaar. Tijdens het XL Festival volgen de bezoekers de bloem van oost naar west; van China naar Nederland. ‘De zoektocht brengt ons langs de beeldende kunstenaars, muziek, theater, dans, literatuur, eten en drinken’, aldus Bert Talens van XL De Ateliers.
 
‘De eerste keer dat ik een tulp zag was in Nederland’, zegt Lulu Wang. Ze lacht. ‘Ik zie de wereld als een groot dorp. De wereld en de wind draaien, het water stroomt en de zaden vliegen. Mensen zijn niet zo plaatsgebonden als sommigen soms denken. We kunnen veel van elkaar leren. Zo zijn Nederlanders erg toegewijd en recht toe recht aan. Dit is mooi om te zien, maar het heeft ook nadelen. Wanneer iets niet gaat zoals ze van tevoren hadden bedacht, raakt men gefrustreerd. Chinezen hebben daarentegen soms moeite om bepaalde dingen onder ogen te zien. Aan de andere kant; ze laten hun gemoedsrust niet zo snel bederven.’
 
LuLu Wang werd bekend met haar boek Het Lelietheater. Hierin beschreef ze haar jeugd in China. Op 9 juni presenteert ze haar tiende boek; ‘Nederland, wo ai ni’. Het verhaal verschijnt als boeken-app. De schrijfster ruilde speciaal voor de app haar bloemrijke schrijfstijl in voor korte en bondige e-taal.
 
‘Het is belangrijk dat de literatuur blijft voortbestaan’, zegt ze. ‘Daarom moeten we met de tijd meegaan. Mensen hebben minder geduld voor dikke boeken en lezen steeds meer digitaal. Het was leuk en uitdagend om te doen.’
 
Lulu Wang vertelt haar verhaal vanaf 19.30 uur in de Spiegeltent. Kaartverkoop: Op locatie (twee munten).
 
Voor meer info over Lulu Wang: www.luluwang.nl
 
Kader:
 
Het XL Festival is een tiendaags festival waarin alle mogelijke kunstvormen worden aangeboden aan het publiek. De Kunstmanifestatie geeft aan amateurkunstenaars, liefhebbers en belangstellenden de mogelijkheid om in een intieme setting in aanraking te komen met professionele kunstenaars, artiesten en organisaties. Dit jaar is de locatie van het festival het centrum van Dronten, het Redeplein.
 
Fotograaf: Ester Gebuis