De knappe meneer op de foto

Toen ik vorig jaar in Zevenaar een lezing gaf, werd een foto van een knappe Nederlandse meneer en mij genomen. Deze foto zou ik graag in mijn book app Nederland, wo ai ni willen opnemen, maar ik kan in mijn archieven geen aanwijzing meer vinden wie de foto gemaakt heeft. Volgens mij dhr. Theo Benschop, maar ik weet het niet zeker. Kent iemand uit Zevenaar hem? Zo ja, zou je mij erover willen mailen op luluwanggz@luluwang.nl?

Trouwens, als deze jonge meneer in China op straat zou lopen, zou hij geen stap verder kunnen zetten. Veel jonge vrouwen zouden met hem op de foto willen. Ik kan het weten. Want toen ik in 1986 naar Nederland kwam, had ik het gevoel dat ik in een eldorado van knappe mannen was beland. Overal zag ik hen lopen. Wat mij nog meer verbaasde was dat ze niet naast hun schoenen liepen ondanks het feit dat ze er zo goed uit zagen.

Dank je alvast.

Lieve groet,

Lulu

Een niet-gepland bezoek aan een van mijn geldschieters

Gisteren had ik een bespreking met een werkgroep in Maastricht. Over een aantal projecten in dat juweeltje van een stad als Maastricht. Mijn huidige en toekomstige boeken, een filmproject, en andere culturele activiteiten over en in Maastricht.
 
Na het gesprek heb ik mijn geldschieter opgezocht – mw. Lily Choi, volgens mij de eigenares van het Restaurant La Chine te Maastricht. Zij is een van de sponsors van de korte film (Jimmy Tai Films) ‘Fifteen guilders’, gebaseerd op ‘Nederland, wo ai ni’. De andere twee sponsors, het Designhotel Eden Maastricht en Hooroplossingen Streukens Maastricht, ga ik bij de volgende gelegenheid opzoeken om hen persoonlijk hartelijk te danken.
 
Mw. Choi was een beetje verlegen toen ze mij zag aanwaaien. Geen wonder. Want ik kwam bij haar onaangekondigd binnen. Een ‘ongenode’ gast. Maar toen wij samen op de foto gingen, oogde ze zo blij! Net als ik. Niemand gelooft mij als ik zeg dat ik in feite een verlegen mens ben. Toch is het zo. Alleen kan ik het, indien nodig, goed onder de vloermat schuiven.
 
Hoe ik dat doen, dat schuiven? Ik mediteer elke dag twee uur. Van daaruit put ik de moed mensen te zien en te spreken. Niets is zoals het lijkt. Ik ben een wandelend bewijs van die spreuk.