Morgen ga ik naar een ontmoeting met de Burgemeester van Maastricht

Morgen, do. 3 november, ga ik naar Maastricht. Voor een afspraak met de Burgemeester van Maastricht, dhr. Onno Hoes. Ik zal met hem van gedachten wisselen over een innige wens van mij: de presentatie in Maastricht van mijn nieuwe novelle ‘Nederland, wo ai ni’ én van de première van de korte film die daarop gebaseerd is. Dit boek heet eigenlijk ‘Maastricht, wo ai ni’. Omdat ik mijn eerste twaalf jaar in Nedeland in Maastricht heb doorgebracht. Deze droomstad in het zuiden heeft mij met open armen ontvangen, gevoed, opgevoed en gekoesterd. Hij heeft mij van een onzekere vreemdelinge grootgebracht – voor zover ik, 1,55 meter lang, groot ben. Ik heb mijn hart aan Maastricht verpand, met als een rokkenjager die misschien honderd veroveringen op zijn teller staan maar die zijn eerste meisje het mooiste vindt.
Foto genomen eergisteren tijdens het diner na mijn lezing in de OBA
Fotograaf: Ye Huang

Waarom schrijf ik ‘Nederland, wo ai ni’ als een digitale boek?

Na negen papieren boeken te hebben geschreven, heb ik besloten mijzelf zowel literair als zakelijk uit te dagen.
 
Literair
 
Ik sta inmiddels bekend – drie keer raden of ik er blij mee ben – voor mijn lange, bloemrijke zinnen. En voor de kruisverstuiving die ik laat plaatsvinden tussen het Nederlands en het Chinees. Nu probeer ik korte en kernachtige zinnen te schrijven. Zodanig dat mijn nieuwe boek zelfs of bijna goed te lezen is op de kleine scherm of een smartphone.
 
Niet aleen de constructie van mijn zinnen maar ook van mijn boek is nu anders, leesbaarder. Het bestaat uit korte verhaaltjes. Ieder met een kop en een staart. Jullie, mijn dierbare lezers, kunnen van een stukje episode en het boek met een voldaan gevoel wegleggen. De volgende keer dat jullie het boek oppakken, stappen jullie weer meteen in het verhaal. Mijn nieuwe e-stijl.
 
Uitdaging
 
Elke scheppende mens, een auteur, een kunstenaar, een componist etc, wil graag zichzelf overstijgen. Zo schilderde Mondriaan in het begin van zijn carrière figuratief en daarna abstract. Zo abstract dat je maar één wit vlak ziet op een van zijn werken. De abstracte manier van uiting heeft ook invloed op de literatuur gehad, maar de romankunst heeft tot nu toe minder fundamentele veranderingen ondergaan als de schilderkunst.
 
Snel, sneller
 
Door de komst van de nieuwe media (computers, youtubes, smartphones, iPad, tablet, e-reader, video-games) is de tempo van ons leven, werken én van ons lezen versneld. Men kan plezier putten met veel minder inspanningen. ‘Vijf-minuten TV’ is ontstaan. Youtubefilms duren zelden langer dan een paar minuten. Nieuwsberichten bestaan bijna slechts uit koppen. Sommige social networks krijgen én verliezen binnen duizelingwekkend korte tijd miljoenen leden. Met als gevolg dat velen hoe langer hoe minder zin hebben zich uren, dagen of weken te verdiepen in een of andere roman.
 
Noodzaak
 
Mondriaan ging destijds abstract schilderen misschien om zichzelf te overstijgen, maar ik als auteur schrijf nu in e-stijl om sommigen überhaupt mijn romans/novellen te laten lezen. Ik geloof in de woordenkunst. Maar wil de romanvorm de razendsnelle digitale ontwikkelingen overleven, moeten ik me als auteur (ik praat liever namens mijzelf en niet in het algemeen) aanpassen aan het razendsnel veranderende leeslandschap.
 
Zakelijk
 
Ik probeer vanaf nu mijn eigen boeken uit te geven en ze o.a. via mijn webshop te verkopen. Hier zitten veel voordelen aan, niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn lezers.
 
Ten eerste, via mijn Lulu Wang Book App kunnen mijn lezers mij én elkaar veel beter bereiken. Ten tweede, door de directe verbinding tussen mijn lezer en mij kan het digitale boek veel goedkoper worden. Nu tijdens de recessie moeten wij allen op de kleintjes letten en een voordelig boek is mooi meegenomen, nietwaar? Tenslotte, met mijn digitale boek kan ik veel meer voor mijn lezers betekenen dan ik vroeger voor mogelijk hield. Hierover later meer.
 
Ik verheug me jullie te ontmoeten via de nieuwe literatuursnelweg! Tot ziens via Nederland, wo ai ni!
 
Lulu
Foto: Xiaoling Huang