Kritische reactie op Lulu’s antwoord op Liens interviewvragen (zie blog gisteren)

Inleiding:
 
Gisternacht, amper een uur na de verschijning van de blog ontving ik onderstaande reactie van dhr. Yves Blindeman. Ik vind het geweldig dat hij zijn eigen mening vormt over China en zich niet zomaar laat beïnvloeden door wat hij hoort van de media of van mij :-)
 
Als meer mensen, net als Blindeman, zelfstandig denken over verre landen en ze eerst bezoeken en onderzoeken voordat ze besluiten die landen aan de schandpaal te nagelen, zal er meer inzicht in andere culturen en volkeren ontstaan, met meer wederzijds begrip en respect als gevolg.
 
Petje af voor dhr. Blindeman.
 
Lieve en dankbare weekendgroet aan al mijn Facebookvrienden,
 
Lulu
 
——————
Beste Lulu,
 
Graag wilde ik even reageren op je blogpost zoals in de titel vermeld.
Ik wil niet brutaal of betweterig overkomen, maar ik vind het toch allemaal iets te eenvoudig gesteld. Niet dat ik het per sé onjuist vind, maar het is toch allemaal iets genuanceerder dan je in dit interview aangeeft. Is het ‘nieuwe’ geloof van de Chinezen niet juist het hernieuwde geloof in hun eigen kracht en sterkte als groep?
 
Toen ik in januari 2008 in China was, kan me maar al te goed herinneren hoe trots iedereen was op hun Olympische Spelen. Overal zag ik borden met ‘We are ready’ en de gesprekken met mensen van alle slag en stand klonken heel positief en trots over wat China de wereld zou laten zien in de zomer 2008, jammer genoeg niet wetende wat de westerse wereld er allemaal niet aan deed om dat stukje onvervalste samenhorigheid te besmeuren met irrelevante (al-dan-niet non-)issues. En jongens, ze hebben het ons laten zien. Ook in het tijdperk nà de Olympische Spelen voel je als incrowder bij de Chinezen (via mijn vrouw overigens) nog steeds dat geloof in de kracht en mogelijkheden van China en hun mensen, vooral hun mensen…
 
Volgens mij is het net daarom dat het westen China graag negatiever afschildert dan het in werkelijkheid is. Dat groepsgevoel maakt ons bang, omdat dat bij ons al enkele generaties langer is uitgestorven. Een doodgewone angst van het onbekende, denk ik.
 
En wat je zei over dollartekens, kan misschien deels juist zijn, maar geld en rijkdom wordt toch al veel langer aanzien als een teken van geluk? Niet alleen in China natuurlijk, maar het lijkt me niet abnormaal dat men, nu men eindelijk opnieuw de gelegenheid heeft, men daar ook een inhaalbeweging in wil doen tegenover het ‘rijke’ westen. Ik zie dat persoonlijk pas als een vermindering van waarden en normen als deze ‘rijkdom’ niet op één of andere manier ten goede komt aan de gemeenschap. En toen ik las dat na de aardbeving in Sichuan, verschillende neo-miljardairs belangeloos miljoenen yuans doneerden om ‘de aanval’ op hun China te counteren, dan lijkt het me dat de gemeenschap als het echt om de knikkers gaat, er niet slechter van wordt. En dat is pas een waarde die het westen al lang verloren is.
 
Maar goed, ik ga je niet langer ophouden. Ik heb het interview graag gelezen, alleen wou ik mijn visie even delen met jou. Ik hoop dat het je niet verveelde.
 
Met vriendelijke groeten
Yves
 
 

Dialoog met een Vlaamse studente journalistiek over de Chinese normen en waarden

Lien van der Steen: Heeft China volgens u te maken met een waardenprobleem? Zo ja, wat ligt aan de basis van dit probleem?
 
Lulu: Inderdaad, China is sinds 1978 bezig met economische hervorming. Het marktmechanisme treedt sindsdien stap voor stap in werking. De samenleving commercialiseert in snel tempo. Een gevolg ervan is dat men dollartekens ziet. Sommigen zien alleen die tekens. Geweten verliest in de strijd met zucht naar geld.
 
Lien: Het communisme zou voor een hechtere volkse band kunnen zorgen. Is dit het geval in de huidige Chinese maatschappij? Is dit enkel te zien in familiekringen? Of ook in uitgebreidere sociale contacten?
 
Lulu: Ook in familiekringen spelen dollartekens een steeds grotere rol. Contacten met mensen commercialiseren snel. De communistische leer die mensen verhinderd heeft anderen uit te buiten, verliest terrein en men gelooft alleen in profijt. Een vooruitgang en tevens een trieste ontwikkeling.
 
Lien: Behalve de negatieve manier waarop China in het nieuws komt, wat zijn de positieve kanten? In welke opzichten is China al geëvolueerd, verbeterd?
 
Lulu: Negatieve berichtgeving over China is in feite positief. Want als China geen belangrijke speler in de wereld zou zijn, zou het nieuws geen moeite doen om China op de korrel te nemen. China heeft zich losgemaakt van sommige ideologische dogma’s. Dat is goed. Alleen moet men in China zoeken naar iets nieuws waarin men wel kan geloven. Aangezien de meeste Chinezen atheïsten zijn, is het moeilijk om hen via een godsdienst te beïnvloeden – ik laat in het midden of godsdienst een goede oplossing is – … Maar hoe dan wel?
 
Lien: Wat kan/moet volgens u nog (veel) beter?
 
Lulu: Ik denk dat men na een tijdje in China tot inkeer zal komen en dat men zal beseffen dat de traditionele normen en waarden, bv. het volgen van het geweten, toch de moeite waard zijn. Dan zal er orde in het land terugkeren.
 
Lien: Wat zijn de grootste waardenverschillen tussen de Chinese en Westerse (lees: Belgische/Nederlandse) maatschappij? Vindt u deze positief, negatief, neutraal?
 
Lulu: Zie mijn artikel Yin en Yang, dat ik u toegezonden heb.
 
Lien: Men vergelijkt China graag met het Westen, maar bestaat hét China wel met zo’n grote oppervlakte en zo’n groot bevolkingsaantal? Zijn er onderling al niet zoveel verschillen dat men heel China niet zomaar over één kam kan scheren?
 
Lulu: Er zijn wel degelijk verschillen tussen Nederland/België en China. Neem giraffen en gazellen. Er zijn weliswaar verschillen tussen giraffen onderling, maar giraffen in het algemeen zijn toch anders dan gazellen. Hetzelfde principe.
 
Lien: Waar denkt u dat China binnen 20 jaar zal staan?
 
Lulu: Economisch misschien veel verder ontwikkeld dan nu, maar modernisering van mentaliteit en het verminderen van het verschil tussen armen en rijken zullen waarschijnlijk de gemoederen blijven bezig houden.
 
PS. Lulu heeft bewondering voor de jonge dame Lien van der Steen, voor haar scherpe waarnemingsvermogen en open geest. Begrip tussen culturen en volkeren zal geen sprookje blijven, als het aan Lien ligt.
 
Schilderij: Xiaoling Huang