Van pratend vee tot president

Hebben Chinezen een ziel? Deze vraag van een FB-vriend bleef mij de afgelopen dagen boeien. Ook omdat deze woorden mij niet onbekend in de oren klonken. Maar wanneer en waar heb ik ze eerder gehoord of gelezen? Daar kwam ik niet uit.
 
Tot vanochtend. Opeens herinnerde ik me het boek ‘Geschiedenis van de Verenigde Staten.’ Verplichte kost toentertijd voor mijn MA studie Britse en Amerikaanse letterkunde. In dat boek stond: in de achttiende en negentiende eeuw vroegen sommige plantage-eigenaars zich ook af: hadden zwarte mensen die voor hen suiker en katoen verbouwden wel een ziel? Het antwoord dat ze na lang nadenken was nee. Dit maakt het ook begrijpelijker waarom ze de zwarte mensen hun ’talking cattle’ noemden. ‘Pratend vee’.
 
Best lastig als je vee je opeens iets terugzei. Misschien mochten zwarte mensen destijds daarom geen boeken lezen? Dan zouden ze praatjes krijgen in plaats van zich te concentreren op suikerriet kappen en katoen plukken?
 
Wat vliegt de tijd! President Obama, een nakomeling van zwarte voorouders, mag niet alleen praten, maar doet dat ook vanachter het kingsize mahoniebureau* in Het Witte Huis. Namens zijn Amerikaanse kiezers die zich één voelen, als één land, één volk en als de inhoud van één smeltkroes.
 
Ik ben trots op de wonderen die de tijd met zich meebrengt! Niet zonder onze medewerking. Sterker nog, dankzij ons onvermoeibare streven naar een Beautiful World!
 
Lieve en dankbare groet,
Lulu Wang
*Mahonie of kersenhout, een van de twee:-) – gegis van Lulu die het Witte Huis alleen van buiten heeft mogen aanschouwen.
 
Foto: Theo Benschop.
 
 

Voorwoord voor mijn columns in de Nederlands bijlage in de krant en weblog AsianNL

Was het maar waar dat onbekend alleen maar onbemind maakt! Onbekend kan leiden tot een al dan niet bloedig conflict en zelfs tot oorlog. In de jaren tachtig van de vorige eeuw had een groot aantal Amerikanen aan een enquête meegewerkt. Het ging over wat ze dachten dat de hoofdoorzaak was van oorlogen. De een zei: verschil tussen arm en rijk; de ander zei: godsdiensten; maar de meesten noemden als oorzaak nummer één: misverstand. Dat laatste ligt mijns inziens niet ver van de werkelijkheid.
 
Volgens sommige boeken over de Tweede Wereldoorlog was het gooien van atoombommen op Hiroshima gestoeld op een misverstand. De Verenigde Staten kregen van de Japanse keizer een brief, een telegram, geloof ik. Daarin schreef Zijne Majesteit over de vraag of hij zich wel of niet zou overgeven. De vertalers van de CIA krabden zich in het haar. Want Zijne Majesteit gebruikte een typisch Japanse uitdrukking: een driedubbel negatief. Zoiets als: ‘Het Japanse keizerrijk sluit niet uit dat het niet zal overwegen zich niet over te geven.’
 
De interpretatie van zo’n uitdrukking hangt van de omstandigheden af en is niet duidelijk in de grammatica vastgelegd. De CIA-vertalers konden de zin opvatten alsof de keizer zich wou overgeven, maar ze konden het ook interpreteren alsof de keizer de oorlog tot het bittere einde wou voeren. Uiteindelijk kozen ze voor de laatste vertaalwijze. Met honderdduizenden doden en nog meer verminkten als gevolg. De mensheid en de wereld zijn sindsdien nooit meer hetzelfde geweest en zullen ook nooit meer hetzelfde zijn.
 
In vredestijd zal een misverstand minder drastische consequenties hebben, maar als wij niet opletten, gaan de poppetjes weer aan het dansen. Als auteur van Chinese afkomst heb ik in de loop der jaren genoeg irritaties, verdriet, woede en gevoel van onmacht zien ontstaan in de omgang tussen autochtonen en allochtonen in het algemeen en tussen oorspronkelijke Nederlanders en Nederlandse Chinezen in het bijzonder. Daarom probeer ik met mijn pen een bruggetje te slaan tussen de twee bevolkingsgroepen. Zo hoop ik een steentje bij te dragen aan wederzijds begrip en respect.
 
Begrip kunnen wij niet afdwingen. Het groeit via informatie-uitwisseling. In dit digitale tijdperk kunnen wij deze groei makkelijk bevorderen door middel van blogs. Zo post ik elke dag een stukje op mijn site, Facebook- en Hyvespagina. Daarin vertel ik wetenswaardigheden over de Chinese cultuur, bespreek ik de actualiteit die zowel Nederlanders als Chinezen aangaat en deel ik met mijn lezers mijn persoonlijke ervaringen met het forenzen tussen oost en west. Op deze manier streef ik ernaar grote misverstanden tussen oost en west te veranderen in middelgrote ergernissen, en middelgrote in verwaarloosbare. Maar… de blog is ook bedoeld om samen met jullie, mijn dierbare lezers, meer plezier in het leven te hebben. Ik zou zeggen, lees smakelijk!
 
Tenslotte, ik dank de Nederlandse bijlage van AsianNL voor het eigentijds platform dat hij mijn lezers en mij biedt om op elkaar regelmatige basis te ontmoeten!
 
Lieve en dankbare groet,
 
Lulu