Als een man een minnares heeft, klopt hij zich op de borst: kijk hoe goed hij geboerd heeft.
 
Als een vrouw een minnaar er op na houdt, vindt ze dat ze boter op haar hoofd heeft.
 
Toelichting:
 
Sinds de economische bloei in China, hebben sommigen binnen een korte tijd een vermogen opgebouwd. Een aantal mannen onder hen neemt, al dan niet onder water, een of meerdere bijvrouwen. Het is voor sommigen zelfs een statussymbool geworden dat ze met hun liefje naar een feestje/receptie/diner gaan. Als een vrouw een minnaar onderhoudt, daarentegen, kijkt niemand tegen haar op.
 
Ook te begrijpen, aangezien China duizenden jaar lang een feodaal systeem gekend heeft, dat o.a. gekenmerkt was door het concubinesysteem. Met de Chinese keizers als de koplopers. Volgens de overleveringen drieduizend concubines voor één mannetje. Misschien een van de redenen waarom het merendeel van de ruim tweehonderd keizers die China geteld heeft hun veertigste niet gehaald heeft? Oververmoeid. Zo keizer zo onderdaan. In mijn volgende blog ga ik dieper in op het historisch verschijnsel concubinesyteem.
 
Geen geschiedenis kan voorbijgaan zonder sporen achter te laten. Hoe langer de geschiedenis, hoe meer cultureel erfgoed. Een zegen en tevens een ballast. Een heidens werk om de nuttige elementen uit deze beschaving te ziften en afscheid te nemen van de verjaarde dingen. Maar dat is de enige manier om een eigentijdse autoweg in te slaan met een opgeruimde kofferbak.
 
Vandaag kreeg ik een privébericht van een FB-vriend. Hij vroeg mij of Chinezen een ziel hebben. Want iemand met een ziel zou zin voor gelijkheid, respect en begrip hebben, aldus hem.
 
Ik antwoordde: Geen idee, beste… Wie bepaalt wie een ziel heeft en wie niet? Jij misschien? Ik hoop van je te leren over de wijze van bepalen*.
 
Een Joods gezegde luidt: ‘Red je één mens, red je de hele wereld’. Volgens mij zijn wij als mensen met elkaar verbonden. Als één mens geen ziel heeft, heeft niemand een ziel. Anders is er geen hoop meer voor een betere wereld.
 
Want wij kunnen mensen zonder ziel niet inspireren om naar een hoger spirtueel niveau te streven. De enige manier om van onze wereld een betere plaats te maken zou dan betekenen: die zielloze bevolkingsgroepen van de aardbol wegvagen. Een gedachtengang die niet onbekend in onze oren klinkt als wij denken aan een bepaalde historische periode die nog vers in ons geheugen ligt.
 
Terugkomend op de vraag van de FB-vriend, hoe kun je praten over gelijkheid, begrip en respect als je je medemensen verdeelt in twee kampen: de zielige en de zielloze?
 
Fotograaf: Amy, Lulu’s visagiste tijdens opnames van de TV-serie China voor beginners, Canvas.
*Taalkundig aangepast – noot van Lulu.
 
 

Wat betreft de spreuk in de vorige blog, er is nog geen man overboord als men weet wat goed of slecht is, maar vandaag de dag weten wij niet meer zo goed wat hoort en wat niet hoort.
 
Als ik terug naar Beijing ga en met mijn ex-studiegenoten een eetafspraak maak, zeg ik er standaard bij: neem je hoofdvrouw mee, hè. Ik hoef je bijvrouw nummer… tot hoeveel ben je inmiddels gekomen?, niet te zien.
 
Een paar vriendinnen van mij brengen hun zussen in contact met getrouwde mannen. Een keer vroeg ik hen uit nieuwsgierigheid waarom ze dit deden. Zodat hun zussen, die getrouwd waren met minder rijke mannen, wat extra kleding- en tassengeld toegestopt konden krijgen, legden ze mij uit. Blikken of blozen was er niet bij. Alsof dat de gewoonste gang van zaken was.
 
De aardverschuiving onder de normen en waarden gebeurt niet alleen in China, maar ook Nederland ontspringt de dans niet. Zo heb ik een paar jaar geleden een artikel in een bekend landelijk tijdschrift gelezen. Geschreven door een literatuurkenner.
 
Hij zette op een rijtje de volgens hem befaamde Nederlandse en Vlaamse mannelijke schrijvers van de afgelopen halve eeuw. Bewondering spatte van het papier af. Vervolgens vroeg hij zich af waarom er sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw niet meer zulke steengoede auteurs zijn verrezen.
 
Hij noemde de vrouwen op die die grote schrijvers bij bosjes veroverd en verlaten hadden. Zijn conclusie luidde: er zijn na hen geen nieuwe schrijvers meer die topliteratuur pennen omdat de jonge mannelijke schrijvers niet vaak genoeg met vrouwen gerotzooid hebben, geen macho’s dus. Hoe kunnen ze, mietjes, dan meesterwerken schrijven? Kortom, zonder in het rond te puntje puntje puntje, kun je als man geen literatuur van noemenswaardig niveau schrijven.
 
Om zijn artikel kracht bij te zetten, plaatste hij onderaan de tekst een badplaatsfoto van die drie grote schrijvers zonder navolging. Ik heb een loep erbij genomen maar ik kon met geen mogelijkheid wat macho’s onder die strandkleding ontdekken.
 
Vroeger verfoeiden wij roven en stelen, maar tegenwoordig romen sommige zakenmensen, ondersteund door de theorieën van nieuwe economen, onze bankrekeningen af. Hierdoor zien mensen die hun hele leven lang hard gewerkt hebben hun pensioen afslanken; hierdoor slinken de middelen voor scholen voor gehandicapte kinderen en zieke ouderen; hierdoor worden de rijen voor de voedselbank langer.
 
Goed en kwaad wisselen met elkaar af als de dag en de nacht, maar ons geweten blijft overeind. Dat hopen wij althans.
 
Fotograaf: Sandra Florindo.