Mijn moeder belde mij op vandaag om 15 uur Nederlandse tijd, 22.00 Chinese tijd. De aanleiding was de licenties die ze voor mijn book app bij de Chinese versie van Buma en Stemra aan het aanvragen was. Graag zou ik met het moderne medium book app mijn lezers van mooie, traditionele Chinese liedjes willen laten genieten.
 
Drie maanden geleden ik heb voor Xiaolan Ji, een zangeres die bijna in de halve finale van Holland ’s got talent 2011 was gekomen, een studio in het Conservatorium van Den Haag gehuurd. Daar waren drie prachtige, oude Chinese liedjes voor ‘Nederland, wo ai ni’ opgenomen. Twee weken geleden was de zangeres naar een studio in Shanghai gevlogen, voornamelijk om drie andere traditionele Chinese liedjes voor de book app op te nemen.
 
Omdat ik de Chinese versie van Buma en Stemra niet ken, heb ik mijn moeder gevraagd de licenties voor die liedjes in Beijing voor mij aan te kopen. Nadat moeder en ik vanmiddag over deze zaak gesproken hebben, vroeg ik haar hoe het met vader en haar ging. Ze wilde het in het begin niet zeggen, maar op mijn aandringen zei ze dat vader en zij mij erg missen.
 
Mijn hart bloedde. Ik ben hun enige kind maar ik ben bijna twee jaar niet naar Beijing geweest om hen op te zoeken. Ik wil zo graag dit boek eerst afronden voordat ik de ruimte en rust heb om mijn ouders op te zoeken. Dit legde ik vanmiddag aan mijn moeder voor de zoveelste keer uit. Ze zei meteen dat ze mij volledig begrijpt. Vader begrijpt mij ook, voegde ze snel toe.
 
Hoe meer begrip ze voor mij toonde, hoe harder mijn hart bloedde. Ik neem mezelf mijn onvermogen kwalijk, dat duidt op mijn onkunde. Ik bid tot het Leven dat ik de kracht en wijsheid heb om harder en beter te werken zodat ik mijn vader en moeder zo snel mogelijk kan opzoeken. Ik bid tot het Leven dat mijn ouders lang genoeg vol kunnen houden en gezond zullen blijven zodat wij volop kunnen genieten van ons weerzien, als ik hen eindelijk ga opzoeken!
 
Op die dag verheug ik me!
 
Foto: Moeder is een beetje slecht te been geworden. Maar in mijn herinnering is ze nog altijd de slanke den. ‘Ooms’ (zo noemen Chinese kinderen mannen) draaiden zich voor haar om en wierpen haar bewonderende blikken toe.
 
 

Het zat mij toch niet lekker dat mijn blog over thee-eieren misleidend had gewerkt. Daarom was ik gisteren naar het restaurant gegaan dat de thee-eieren voor mijn blog en book app heeft klaargemaakt. Zoals jullie misschien weten, lossen Chinezen het leeuwendeel van hun problemen tijdens het dineren op en sluiten ze de meeste deals – van de order van honderd plastic manden tot de bestelling van een airbus – tussen de gangen van een diner door.
 
Nadat ik samen met de eigenaar van het restaurant een kippenklauw en een kootje van de poot van een schelpdier – geen flauw idee hoe dat heet – naar binnen had gewerkt, probeerde ik hem voorzichtig maar dringend te verzoeken de thee-eieren in zijn menu op te nemen. In het begin herhaalde hij het zakelijk bezwaar dat het gerecht bij Nederlanders niet bekend was. Daarom was het voor hem niet rendabel om deze eieren dagelijks te bereiden (kookduur: twee uur) in de hoop dat iemand het zou bestellen. Maar ik sprak zijn heimwee naar China aan. Wist u het nog?, zei ik tegen hem, daar waar u als kind had gewoond, waren deze eieren op elke straathoek te koop. Bovendien, gaf ik het niet op, ik zou ongeloofwaardig overkomen als ik in mijn blog en in mijn nieuwe boek zo’n populair gerecht met geuren en kleuren beschrijf terwijl het bij mijn weten in praktisch geen enkel Chinees restaurant hier te vinden was.
 
Het einde van het liedje was dat hij ermee akkoord ging. Hoeveel zou het gerecht kosten?, vroeg ik hem wederom voorzichtig. Hij dacht even na en zei: gratis. Ik geloofde mijn oren niet. Alleen voor de lezers van het nieuwe boek en graag een dag van tevoren reserveren, voegde hij toe.
 
Alles bij elkaar heb ik gisteren niet voor niets het restaurant bezocht en een kippenklauwtje plus een poot van een onbekend schelpdier gegeten. Met andere woorden, alle lezers van mijn book app Nederland, wo ai ni kunnen bij vertoon van de app of het papieren book ervan in dit restaurant gratis dit gerecht – een voorgerecht eigenlijk, want het is best een machtig kostje – eten.
 
Laten wij hopen dat meer Chinese restaurants, ook eentje bij jou in de buurt thee-eieren in hun menu opnemen. Dan hoef je er niet voor naar Den Haag te komen.
 
Foto 1: Lulu at kippenklauw.
Foto 2: Lulu glunderend tussen de eigenaars van het restaurant en de familie van van een van de eigenaars daarvan.
Foto’s geleverd door het het Dim Sum Restaurant Full Moon.