Lieve penvrienden,

Zoals ik eerder schreef, blog ik deze zomer – ivm de naderende geboorte van mijn multimedia Book App, de tweetalige gedichtenbundel Zomervolliefde – alleen nog maar over de liefde. En Heldere maan zit van top tot teen vol met liefdespassages. Zie hieronder een ervan:

‘Kom, Zonnesteek, je zult zien waar ik het water voor je thee vandaan haal.’ Twee kuiltjes komen haar charme versterken – ze lacht hem toe. Als een gehypnotiseerde vaart hij in haar kielzog, het met zijden gordijnen verduisterde hemelbed uit en de zonovergoten achtertuin in. Voorzichtig nadert ze een bosje palmbomen tegenover een vijver, die bezaaid is met lotusbloemen. Onderweg gebaart ze hem om, net als zij, op zijn tenen te lopen, alsof ze bang is iemand wakker te maken. Haar amandelogen gaan aan en uit als koplampen: ‘Kijk!’
‘Wat?’ Hij volgt haar vinger en ziet niets anders dan onkruid.
‘Zie je ze niet? Dauwdruppels!’
Als ze had geroepen: ‘Zwaneneieren!’ of ‘Rolex horloges!’, zou hij zich haar verbazing nog enigszins hebben kunnen voorstellen. Maar dauw?
‘Hele dikke! Deze soort daalt alleen neer als het ’s nachts heel fris is geweest en dat in hartje zomer!’ Ze wijst naar de top van een palmboom waar ze voor staan, fronst haar wenkbrauwen en denkt hard na.

Hij kijkt haar geamuseerd aan en vraagt zich af wat haar lieve hersentjes doet kraken. Onderwijl neemt hij de tuin in zich op. En geeft toe dat hij haast nooit in alle rust, zonder een of ander scherp omschreven doel, de flora en fauna bewonderd heeft.

Haar wijsvinger schittert als een jaden haarspeld onder de jonge zon: ‘De druppels op de bovenste bladeren zijn het zoetst én het vetst. Ik heb ze altijd willen verzamelen, maar in mijn eentje gaat het niet. Wil je mij even helpen?’ Ze duwt de porseleinen kom die ze vasthoudt in zijn hand en vraagt hem te bukken: ‘Nog lager!’ Zodra haar blote voeten, nat van de dauw, stevig op zijn rug staan, roept ze weer: ‘Nu omhoog, langzaam, voorzichtig! Anders val ik van je af!’

Voorzichtig kijkt hij omhoog, met Mingyue’s ranke benen om zijn hals. Ze tuit haar lippen – dit schijnt bij haar voor een betere concentratie te zorgen –, vouwt een palmblad in tweeën en vangt de dauwdruppels op in haar kom. Hij zucht. Hoe lang gaat het wel niet duren voordat ze genoeg vocht bij elkaar heeft om één kopje thee te zetten? Echter, dwars door haar dunne kamerjas heen strelen haar satijnzachte dijen zijn nek. Hij beschouwt dit contact als schadevergoeding voor zijn gedwongen draaggezelschap, pardon, ladderschap, én voor zijn engelengeduld. Nu Mingyue’s kom, volgens haar eigen zeggen, tot de rand toe gevuld is, verzoekt ze hem haar, zonder met zijn bovenlichaam te bewegen, op de grond te zetten. Ineens vindt hij dat het te snel met zijn ladderschap is afgelopen. Waarom heeft ze niet een grotere kom meegenomen?

Lulu wenst je veel leesplezier in de zomer vol liefde toe!

Klik hier om Heldere maan te bestellen.
Je kunt kiezen tussen: