Maandelijks archief: maart 2012

Voorwoord voor mijn columns in de Nederlands bijlage in de krant en weblog AsianNL

Was het maar waar dat onbekend alleen maar onbemind maakt! Onbekend kan leiden tot een al dan niet bloedig conflict en zelfs tot oorlog. In de jaren tachtig van de vorige eeuw had een groot aantal Amerikanen aan een enquête meegewerkt. Het ging over wat ze dachten dat de hoofdoorzaak was van oorlogen. De een zei: verschil tussen arm en rijk; de ander zei: godsdiensten; maar de meesten noemden als oorzaak nummer één: misverstand. Dat laatste ligt mijns inziens niet ver van de werkelijkheid.
 
Volgens sommige boeken over de Tweede Wereldoorlog was het gooien van atoombommen op Hiroshima gestoeld op een misverstand. De Verenigde Staten kregen van de Japanse keizer een brief, een telegram, geloof ik. Daarin schreef Zijne Majesteit over de vraag of hij zich wel of niet zou overgeven. De vertalers van de CIA krabden zich in het haar. Want Zijne Majesteit gebruikte een typisch Japanse uitdrukking: een driedubbel negatief. Zoiets als: ‘Het Japanse keizerrijk sluit niet uit dat het niet zal overwegen zich niet over te geven.’
 
De interpretatie van zo’n uitdrukking hangt van de omstandigheden af en is niet duidelijk in de grammatica vastgelegd. De CIA-vertalers konden de zin opvatten alsof de keizer zich wou overgeven, maar ze konden het ook interpreteren alsof de keizer de oorlog tot het bittere einde wou voeren. Uiteindelijk kozen ze voor de laatste vertaalwijze. Met honderdduizenden doden en nog meer verminkten als gevolg. De mensheid en de wereld zijn sindsdien nooit meer hetzelfde geweest en zullen ook nooit meer hetzelfde zijn.
 
In vredestijd zal een misverstand minder drastische consequenties hebben, maar als wij niet opletten, gaan de poppetjes weer aan het dansen. Als auteur van Chinese afkomst heb ik in de loop der jaren genoeg irritaties, verdriet, woede en gevoel van onmacht zien ontstaan in de omgang tussen autochtonen en allochtonen in het algemeen en tussen oorspronkelijke Nederlanders en Nederlandse Chinezen in het bijzonder. Daarom probeer ik met mijn pen een bruggetje te slaan tussen de twee bevolkingsgroepen. Zo hoop ik een steentje bij te dragen aan wederzijds begrip en respect.
 
Begrip kunnen wij niet afdwingen. Het groeit via informatie-uitwisseling. In dit digitale tijdperk kunnen wij deze groei makkelijk bevorderen door middel van blogs. Zo post ik elke dag een stukje op mijn site, Facebook- en Hyvespagina. Daarin vertel ik wetenswaardigheden over de Chinese cultuur, bespreek ik de actualiteit die zowel Nederlanders als Chinezen aangaat en deel ik met mijn lezers mijn persoonlijke ervaringen met het forenzen tussen oost en west. Op deze manier streef ik ernaar grote misverstanden tussen oost en west te veranderen in middelgrote ergernissen, en middelgrote in verwaarloosbare. Maar… de blog is ook bedoeld om samen met jullie, mijn dierbare lezers, meer plezier in het leven te hebben. Ik zou zeggen, lees smakelijk!
 
Tenslotte, ik dank de Nederlandse bijlage van AsianNL voor het eigentijds platform dat hij mijn lezers en mij biedt om op elkaar regelmatige basis te ontmoeten!
 
Lieve en dankbare groet,
 
Lulu
 
 

Chinese spreuk over man-vrouwrelatie, 2

Als een man een minnares heeft, klopt hij zich op de borst: kijk hoe goed hij geboerd heeft.
 
Als een vrouw een minnaar er op na houdt, vindt ze dat ze boter op haar hoofd heeft.
 
Toelichting:
 
Sinds de economische bloei in China, hebben sommigen binnen een korte tijd een vermogen opgebouwd. Een aantal mannen onder hen neemt, al dan niet onder water, een of meerdere bijvrouwen. Het is voor sommigen zelfs een statussymbool geworden dat ze met hun liefje naar een feestje/receptie/diner gaan. Als een vrouw een minnaar onderhoudt, daarentegen, kijkt niemand tegen haar op.
 
Ook te begrijpen, aangezien China duizenden jaar lang een feodaal systeem gekend heeft, dat o.a. gekenmerkt was door het concubinesysteem. Met de Chinese keizers als de koplopers. Volgens de overleveringen drieduizend concubines voor één mannetje. Misschien een van de redenen waarom het merendeel van de ruim tweehonderd keizers die China geteld heeft hun veertigste niet gehaald heeft? Oververmoeid. Zo keizer zo onderdaan. In mijn volgende blog ga ik dieper in op het historisch verschijnsel concubinesyteem.
 
Geen geschiedenis kan voorbijgaan zonder sporen achter te laten. Hoe langer de geschiedenis, hoe meer cultureel erfgoed. Een zegen en tevens een ballast. Een heidens werk om de nuttige elementen uit deze beschaving te ziften en afscheid te nemen van de verjaarde dingen. Maar dat is de enige manier om een eigentijdse autoweg in te slaan met een opgeruimde kofferbak.
 
Vandaag kreeg ik een privébericht van een FB-vriend. Hij vroeg mij of Chinezen een ziel hebben. Want iemand met een ziel zou zin voor gelijkheid, respect en begrip hebben, aldus hem.
 
Ik antwoordde: Geen idee, beste… Wie bepaalt wie een ziel heeft en wie niet? Jij misschien? Ik hoop van je te leren over de wijze van bepalen*.
 
Een Joods gezegde luidt: ‘Red je één mens, red je de hele wereld’. Volgens mij zijn wij als mensen met elkaar verbonden. Als één mens geen ziel heeft, heeft niemand een ziel. Anders is er geen hoop meer voor een betere wereld.
 
Want wij kunnen mensen zonder ziel niet inspireren om naar een hoger spirtueel niveau te streven. De enige manier om van onze wereld een betere plaats te maken zou dan betekenen: die zielloze bevolkingsgroepen van de aardbol wegvagen. Een gedachtengang die niet onbekend in onze oren klinkt als wij denken aan een bepaalde historische periode die nog vers in ons geheugen ligt.
 
Terugkomend op de vraag van de FB-vriend, hoe kun je praten over gelijkheid, begrip en respect als je je medemensen verdeelt in twee kampen: de zielige en de zielloze?
 
Fotograaf: Amy, Lulu’s visagiste tijdens opnames van de TV-serie China voor beginners, Canvas.
*Taalkundig aangepast – noot van Lulu.